کمبود نیمکت‌های شهری چه کسانی را از شهر حذف کرده‌اند؟
شهرها نباید فقط به ساختمان‌های بلند و مراکز خریدشان بنازند، اگر بعد از مدتی قدم زدن در خیابان‌ها برای رفع خستگی نیاز به دمی نشستن داشتید آیا جایی هست؟ نیمکتی؟ جایگاهی...
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
در خیلی از خیابان‌ها، نیمکت‌ها کم شده‌اند، فاصله‌شان زیاد است یا آن‌قدر نامناسب‌اند که نشستن رویشان هیچ شباهتی به استراحت ندارد. برای کسی که سالمند است، پاهایش درد می‌کند یا توان راه رفتن طولانی ندارد، همین چند دقیقه نشستن برای ادامه مسیر لازم است.
دسترسی به محل مناسب برای نشستن و استراحت، حضور سالمندان در فضای شهری را آسان‌تر می‌کند و به آنها اجازه می‌دهد بدون نگرانی از خستگی، بیشتر در شهر بمانند و کارهای روزمره‌شان را انجام دهند.
اما نیمکت فقط به درد سالمندان نمی‌خورد. مادری که کالسکه هل می‌دهد، کودکی که وسط پیاده‌روی خسته شده، کسی که منتظر اتوبوس است یا آدمی که قرار است چند دقیقه منتظر دوستش بماند، همه به جایی برای مکث نیاز دارند.
نیمکت جای ماندن آدم‌ها در شهر است. کسی چند دقیقه می‌نشیند، نفسی تازه می‌کند، منتظر می‌ماند یا با همراهش حرف می‌زند. حتی آدمی که تنها بیرون آمده، وقتی جایی برای نشستن دارد، می‌تواند بیشتر در فضای شهر بماند؛ تماشای رفت‌وآمد آدم‌ها خودش بخشی از زندگی شهری است.
نیمکت به ما یادآوری می‌کند شهر برای آدم‌های همیشه عجول و همیشه در حال حرکت ساخته نشده است. بعضی‌ها باید آهسته‌تر راه بروند، جایی بنشینند، منتظر بمانند و چند دقیقه فقط تماشاگر خیابان باشند. اگر این آدم‌ها جایی در طراحی شهر نداشته باشند، کم‌کم حضورشان هم از خیابان‌ها کم می‌شود.