ترامپ پشت نتانیاهو؛ «اتمام کار» و کار ناتمام ۶۱ کرسی

 آرمان ایرانی در چندثانیه آنلاین نوشت:

اگر حمایت تمام‌عیار دونالد ترامپ از بنیامین نتانیاهو فقط اعلام وفاداری به متحدی دیرینه بود، چرا تا ۲۶ مهر، درست ۹ روز مانده به انتخابات ۵ آبان اسرائیل، به تأخیر افتاد؟ رئیس‌جمهور آمریکا در همان پیامی که اسرائیلی‌ها را به حفظ نخست‌وزیرشان فراخواند، از «اتمام کار» علیه ایران گفت؛ نتانیاهو نیز بی‌درنگ استقبال کرد. اما در انتخاباتی که کارنامه امنیتی دولت و آینده ائتلاف حاکم زیر سؤال است، چنین حمایتی دقیقاً چه چیزی را تغییر می‌دهد؟

تأیید دیرهنگام، محاسبه پیشین

ترامپ به آکسیوس گفت از ابتدا قصد حمایت داشته، اما نمی‌خواسته زود اعلامش کند. جروزالم‌پست، به نقل از منابع سیاسی، گزارش داد که او پیش از تصمیم، نظرسنجی‌های داخلی حاکی از تقویت لیکود و کاهش فاصله بلوک‌ها را بررسی کرده بود؛ تجربه شکست انتخاباتی ویکتور اوربان پس از حمایت ترامپ نیز، به روایت همین منابع، در احتیاطش مؤثر بود.

شاید ترامپ نه برای ساختن یک پیروزی، بلکه پس از دیدن امکان آن وارد میدان شده باشد. البته ارقام پیمایش‌های داخلی منتشر نشده و این روایت، انگیزه قطعی ترامپ را اثبات نمی‌کند. برای فهم خود حمایت باید به رابطه دو رهبر نگاه کرد.

متحد مطلوب، نه همراه بی‌اختلاف

ترامپ ادامه همکاری با نتانیاهو را دلیل تأیید او دانسته؛ حال‌آنکه آکسیوس از اختلافات دو طرف درباره ایران و غزه و حتی ترجیح برخی مشاوران ترامپ برای تغییر دولت اسرائیل خبر داده است. همراهی در اصل مقابله با ایران، لزوماً توافق بر سر شیوه، زمان و هزینه آن نیست. حمایت قاطع انتخاباتی می‌تواند هم‌زمان با خودداری از تعهد نامحدود نظامی وجود داشته باشد. بااین‌همه، ترامپ در بیانیه‌اش همین همکاری را به انتخاب نخست‌وزیر گره زد.

«اتمام کار»؛ تهدیدی علیه ایران، پیامی به رأی‌دهندگان

ترامپ مدعی شد اگر تهران رفتار خود را تغییر ندهد، آمریکا و اسرائیل «کار را تمام خواهند کرد»؛ سپس گفت با انتخاب فردی جز نتانیاهو، آمریکا باید خود این مأموریت را انجام دهد و او تمایلی به آن ندارد.

نتانیاهو فوراً قدردانی کرد: «با هم مأموریت را تکمیل خواهیم کرد.» انتشار پیام ترامپ نیز، بنا بر گزارش جروزالم‌پست، با معرفی برنامه امنیتی نتانیاهو هماهنگ شده بود. ستادش ظرف چند دقیقه ویدئوی تمجیدهای ترامپ را منتشر کرد و نخست‌وزیر صریحاً از اسرائیلی‌ها خواست به سخنان او توجه کنند و به وی رأی دهند.

پیوند امنیت با بقای سیاسی نتانیاهو از این روشن‌تر نمی‌شد؛ اما مخالفانش کوشیدند انحصار این پیوند را بشکنند.

مخالفت با نتانیاهو، نه آمریکا

آیزنکوت تأکید کرد تعیین نخست‌وزیر حق شهروندان اسرائیل است. بنت گفت با ترامپ همکاری خواهد کرد؛ لاپید درخواست حمایت انتخاباتی را در برابر ضرورت پیگیری پرونده ایران قرار داد و لیبرمن، نتانیاهو را «عروسک» ترامپ خواند. اطرافیان بنت نیز از بزرگ‌کردن موضوع پرهیز کردند.

اختلاف لحن‌ها یک ملاحظه مشترک دارد: نقد نخست‌وزیر بدون نفی اتحاد با واشنگتن. البته واکنش سیاسی مخالفان، خودبه‌خود به معنای جابه‌جایی رأی نیست؛ موضوعی که معادله کرسی‌ها را اهمیت می‌بخشد.

آزمون ۶۱ کرسی

یکی از تجمیع‌های نظرسنجی در ۲۶ مهر، ۵۲ کرسی برای بلوک نتانیاهو، ۵۱ کرسی برای مخالفان و ۱۳ کرسی برای احزاب عرب برآورد کرده بود؛ هیچ بلوکی به ۶۱ نمی‌رسید. حمایت ترامپ می‌تواند تصویر دسترسی ممتاز نتانیاهو به واشنگتن را تقویت کند، اما جابه‌جایی آرا درون راست لزوماً کرسی تازه‌ای برای کل بلوک نمی‌سازد. مشارکت رأی‌دهندگان و توافق‌های پس از انتخابات همچنان تعیین‌کننده‌اند.

ازاین‌پس، ارزش انتخاباتی حمایت ترامپ با میزان استقبال رسانه‌ای سنجیده نمی‌شود؛ معیار، تبدیل آن به آرای تازه و سپس قدرت ائتلاف‌سازی است.

ترامپ از «اتمام کار» علیه ایران سخن گفته است؛ اما کار ناتمام نتانیاهو، یافتن ۶۱ کرسی در کنست است؛ مأموریتی که حتی حمایت تمام‌عیار کاخ سفید نیز به‌تنهایی از عهده آن برنمی‌آید.