اعتراض دانشجویی یا بحران جامعه مدنی؟ روایت آزادارمکی از وضعیت دانشگاه‌ها

او می‌گوید: واقعیت این است که آنچه امروز در دانشگاه‌ها اتفاق افتاده، رویارویی دانشجویان طیف‌های مختلف است و این منازعه یک رویارویی طبیعی و سالم نیست، بلکه نتیجه کج‌کارکردی سیستم است. 

اصولاً دانشگاه محل اعتراض سیاسی به معنای کلاسیک آن نیست؛ دانشگاه باید محل آموزش، تولید فکر و نقد علمی باشد، نه میدان تسویه‌حساب‌های سیاسی. 

اگر دانشگاه به محل اعتراض تبدیل شده، به این دلیل است که سایر کانال‌های اعتراض در جامعه بسته شده‌اند و این یک فضیلت نیست، یک هشدار است. 

در یک جامعه سالم، اعتراض باید در بستر احزاب، نهادهای مدنی و تشکل‌های صنفی شکل بگیرد، نه اینکه فشار اجتماعی به دانشگاه منتقل شود. 

دانشجو پیش از هر چیز دانشجوست، نه کنشگر حرفه‌ای سیاسی، و وقتی امکان فعالیت حزبی وجود ندارد، ناخواسته به خط مقدم کشانده می‌شود و هزینه می‌دهد.