بررسی سناریوهای مختلف اشغال جزایر ایرانی: کدام جزیره ها در معرض خطرند و چه خواهد شد؟

برخی خبرها و تحلیل‌ها حاکی از آن هستند که آمریکا با تشویق و حمایت امارات متحده عربی - و احتمالا عربستان و بحرین - در صدد حمله به جزایر سه‌گانه تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی و اشغال آن‌هاست. هر چند تا لحظه نگارش این یادداشت، چنین اتفاقی رخ نداده است ولی تحقق این سناریو بسیار محتمل است. 

جزایر سه‌گانه ایرانی

ترامپ که تصور می‌کرد ظرف یک هفته، ایران تسلیم می‌شود، در آستانه یک ماهه شدن جنگ است و هیچ دستاوردی که بتواند آن را به عنوان پیروزی به افکار عمومی آمریکا بفروشد، ندارد. 

این، البته بدان معنا نیست که ایران در این جنگ آسیب ندیده یا پیروز شده است. واقعیت این است که کشور ما متحمل خسارت‌های بسیار زیاد و بعضاً جبران ناپذیری شده است ولی هیچ کدام از این ها، در اردوگاه مقابل، «پیروزی تصویر شدۀ قبلی» نیستند. 

اشغال جزایر، می‌تواند ترامپ را از نظر روانی ارضاء کند، بدین معنا که آن را یک پیروزی ملموس در جنگ اعلام کند. 

اما واقعیت این است که اشغال چند جزیره کوچک و دور از سواحل سرزمینی که تعداد اندکی نیرو در آن‌ها مستقر هستند، اساساً پیروزی قابل اعتنایی به شمار نمی‌رود چرا که از همین الان مشخص است که اگر بزرگ‌ترین ارتش جهان به چند جزیره کم دفاع حمله کند، می‌تواند آن‌ها را اشغال کند. 

بنابراین اشغال جزایر، از نظر نظامی، ساده است ولی ماجرا، بعد از آن شروع می‌شود و آن، نگه داشتن جزایر است. 

اگر آمریکا نیروهای نظامی‌اش را وارد جزایر کند، عملاً آن‌ها را به گوشت دم توپ نیروهای ایرانی تبدیل کرده است. کل مساحت این جزایر روی هم رفته حدود ۲۵ کیلومتر مربع است و در صورت استقرار نیروهای اشغالگر، به راحتی در یک محدوده محصور در دریا، هدف حملات مستمر موشکی و پهپادی قرار خواهند گرفت و قطعاً تلفات گسترده خواهند داد. 

این نکته‌ای است که معقول بودن حمله به این جزایر را زیر سوال می‌برد ولی از آنجا که فرمانده جنگی طرف مقابل، دونالد ترامپی است که کارهای غیرمعقول زیادی از او سر می‌زند، نباید موضوع اشغال جزایر را منتفی دانست. 

بدیهی است اگر تلفات نیروهای آمریکایی در این جزیره‌ها زیاد باشد، افکار عمومی در ایالات متحده، بیش از پیش علیه ترامپ بسیج خواهند شد.