اینترنت در ایران از کجا وارد می‌شود و چگونه محدود می‌شود؟ تهدید از همان جایی می‌آید که قرار بود امنیت بسازد

آرین اقبال، کارشناس امنیت شبکه: بر اساس قوانین، همه اپراتورها باید اینترنت بین‌الملل را فقط از طریق شرکت ارتباطات زیرساخت دریافت کنند و این شرکت تنها دروازه اتصال کشور به اینترنت جهانی است.

سامانه‌های فیلترینگ در دو نقطه اصلی شبکه نصب شده‌اند؛ بخشی در دروازه‌های بین‌المللی شرکت ارتباطات زیرساخت و بخشی دیگر در شبکه اپراتورها و شرکت‌های ارائه‌دهنده اینترنت.

همه شرکت‌های ارائه‌دهنده اینترنت موظف هستند تجهیزات فیلترینگ را با هزینه خود خریداری و در شبکه‌شان نصب کنند، اما اختیار تغییر تنظیمات یا نحوه عملکرد آن‌ها را ندارند.

فیلترینگ یک فرآیند فعال است و این بررسی مداوم، فشار زیادی به تجهیزات شبکه وارد می‌کند و در نتیجه سرعت اینترنت کاهش می‌یابد و تأخیر بیشتر می‌شود.

محدود کردن فناوری‌های جدید اینترنت مانند HTTP/3 که برای افزایش سرعت و امنیت وب طراحی شده، می‌تواند باعث کاهش سرعت و پایداری بسیاری از وب‌سایت‌ها شود.

بازار فروش فیلترشکن به صنعتی بزرگ و سازمان‌یافته تبدیل شده است؛ فروشندگان بزرگ دیگر کاربران عادی نیستند، بلکه به مشتریان پرمصرف مراکز داده داخلی تبدیل شده‌اند.

نصب فیلترشکن‌های ناشناس می‌تواند راه را برای ورود بدافزارها باز کند و نتیجه آن ممکن است سرقت اطلاعات شخصی، خالی شدن حساب‌های بانکی و حتی کلاهبرداری‌های اینترنتی باشد.

اگر میلیون‌ها گوشی یا رایانه به بدافزار آلوده شوند، هکرها می‌توانند آن‌ها را از راه دور کنترل کرده و از این دستگاه‌ها برای اجرای حملات گسترده سایبری علیه زیرساخت‌های مهم، از جمله بانک‌ها و سامانه‌های حیاتی، استفاده کنند.