ببینید | علی قمصری، «وطن من» را در نیروگاه برق اجرا کرد

علی قمصری آهنگساز و نوازنده تار برای رفع تهدیدهای نیروهای آمریکایی صهیونیستی علیه زیرساخت‌های برق تهران، از ۱۷ فروردین ماه در نیروگاه برق دماوند مستقر شده است، وی درباره روز دوم حضور خود در این نیروگاه نوشته است: «از دیروز به عنوان هنرمندی مستقل، برای جلوگیری از حمله به زیرساخت‌های ایران، با سازم برای مدتی در نیروگاه برق دماوند (بزرگترین نیروگاه برق منطقه و بزرگترین تامین‌کننده برق تهران) مستقر شده‌ام و می‌نوازم. 

شاید اینکه موسیقی چراغ و نور زندگی انسان‌هاست در این پویش بتواند مفهومی ملموس‌تر پیدا کند و کمک کند چراغ خانه‌ها روشن بماند. تلاش دارم با این حرکت، توجهات را به اهمیت حفظ زیرساخت‌های حیاتی جلب کنم تا در کوران تهدیدهای نظامی چراغ هیچ خانه‌ای خاموش نشود. تشکر از علیرضا علیخانی» 

قمصری همچنین یادداشتی را به زبان‌های فارسی، انگلیسی و عربی منتشر کرده که مضمون آن بدین شرح است: «اینجا، میانِ تپشِ فلز و نور، می‌نوازم… تا بگویم زیرساخت‌ها فقط بتن و کابل نیستند، رگ‌های زنده‌ی مردمی‌اند که با هر ضربان‌شان، زندگی ادامه دارد. نوای من، نه فریادِ اعتراض است نه زمزمه تسلیم—ترانه‌ای است برای صلح، برای آن‌که هیچ دستی به خاموشیِ چراغِ خانه‌ای نیندیشد. 

باشد که صدا، پیش از هر انفجاری شنیده شود، و موسیقی، پیش از هر جنگی به یادمان بیاورد که نور حق، همه است.» 

قمصری روز گذشته نیز پس از استقرار در نیروگاه برق دماوند ویدئویی منتشر کرد که در بخشی از آن آمده است: «نیروگاه برق دماوند هستم ولی نمی‌توانم بگویم جای شما خالی؛ چراکه اینجا به حمله نظامی تهدید شده است که امیدوارم اتفاق نیفتد. 

دوست دارم صدای تار بتواند این‌بار نقش‌آفرینی برای صلح داشته باشد، برای جلوگیری از خاموشی چراغ خانه‌ها. زمانی که صحبت از جنگ زیرساخت‌ها می‌شود تمام جهان درگیر این جنگ هست و تمام ما باید برای بازدارندگی، برای حملات به زیرساخت‌ها به ویژه برق و نفت در کنار یکدیگر قرار بگیریم. من هیچ سمت و سوی سیاسی ندارم. من هیچ اشرافی به مسائل نظامی ندارم. به خاطر همین بلد نبودم در مراحل قبلی باید چه کنم و سکومت من از این جهت بود. 

امروز تهدید به تخریب زیرساخت‌ها هست در حالی که بازسازی آن‌ها بیش از ۳۰ سال زمان می‌برد و نباید گمان کنیم چنین اتفاقی تبعات کوچکی دارد و بعدا می‌سازیم. نه این اتفاق نمی‌افتد. باید کنار هم باشیم. امروز مسئله ایران، من و شما و خانواده شماست و مسئله کودکان و بیمارستان‌هاست. برق نباشد، آب نیست. امیدوارم زخمه‌های من روی تار بتواند در این زمینه اندکی بازدارندگی ایجاد کند با رسانایی صدای موسیقی در جهان.»