مراکش، میزبان را از جام بیرون انداخت!

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: میزبانی قرار بود مزیتی برای کانادا باشد؛ اما شب گذشته، این موقعیت همچون باری سنگین بر شانه‌هایش خودنمایی کرد. در شبی که سکوها مملو از طرفداران میزبان بود، این مراکش بود که با نمایشی مقتدرانه، کانادا را با نتیجه سه بر صفر مغلوب کرد و یکی از میزبانان جام جهانی را با اقتدار از گردونه رقابت‌ها خارج ساخت.

البته، نباید از حق گذشت؛ بازی در ابتدا آن‌قدرها هم یک‌طرفه آغاز نشد. کانادا در نیمه اول دقایقی نمایش بهتری داشت، فشار آورد و حتی در مقاطعی از حریف پیشی گرفت. اما تفاوت فاحشی میان «خوب بودن» در لحظاتی و «قاطع بودن» در تمام دقایق بازی وجود دارد! همین تفاوت کوچک، سرنوشت یک بازی بزرگ را رقم زد.

محمد وهبی، سرمربی مراکش، پس از مسابقه بر دو عنصر کلیدی تیمش تأکید کرد: صبر و شجاعت. شاید این دو واژه، دقیق‌ترین توصیف برای نسخه امروزی مراکش باشند. مراکش هنر خواندن بازی و خارج کردن حریف از جریان اصلی مسابقه را به خوبی بلد است.

تلخ‌ترین بخش ماجرا برای کانادا، نه خودِ حذف، بلکه این بود که در خانه بازی می‌کرد، اما مالک میدان نبود. دوران پیروزی با تکیه صرف بر تشویق تماشاگران به پایان رسیده است. در مراحل حذفی، پیروزی از آنِ تیمی می‌شود که «شخصیت برنده» دارد، نه تیمی که دل به تشویق سکوها خوش کند.

 مراکش دقیقاً از همین جا به پیروزی رسید؛ با درک درست ریتم بازی، با استفاده حداکثری از فرصت‌ها و با شخصیتی که زیر فشار از هم نمی‌پاشد.

تیمی که پیش از این هلند را کنار زده بود، حالا یکی از میزبانان جام را نیز حذف کرده تا نشان دهد حضورش در مراحل بالاتر، یک اتفاق مقطعی نیست. مراکش آرام‌آرام در حال تبدیل شدن به یکی از جدی‌ترین و شگفت‌انگیزترین داستان‌های این جام است؛ تیمی که کمتر از مدعیان همیشگی درباره‌اش صحبت می‌شود، اما رفتارش بیشتر از بسیاری از مدعیان، بوی واقعی یک مدعی را می‌دهد.

فوتبال حافظه عجیبی دارد. مراکش هشت سال پیش در رقابت میزبانی جام جهانی ۲۰۲۶، مغلوب پرونده مشترک آمریکا، کانادا و مکزیک شد؛ اما امروز، در خودِ این جام، یکی از همان میزبانان را با سه گل از گردونه رقابت‌ها کنار زده است. تاریخ همیشه فرصت انتقام را به ما نمی‌دهد، اما گاهی طعنه‌هایش را با دقتی وسوسه‌انگیز طراحی می‌کند.