پرسپولیس تیم می‌سازد یا پرونده؟
پرسپولیس با این همه سابقه و هوادار، قرار است یک باشگاه حرفه‌ای باشد یا دفتر تسویه‌حساب مدیران فوتبال؟
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
قرمزها هنوز پرونده یاسر آسانی را رها نکرده‌اند و ظاهرا در این راه نه به سازمان لیگ کار دارند نه صحبت‌های کارشناسان حقوقی و نه فدراسیون فوتبال! حتی فیفا هم لازم ندانسته تا به این مسئله وارد شود اما آنها هنوز از پای ننشسته‌اند!
اگر باشگاه مدارکی برای دفاع از حقش دارد، قابل دفاع است. هر مدیرعاملی باید از منافع باشگاهش دفاع کند. بحث از جایی شروع می‌شود که این پیگیری‌ها با حرف‌هایی درباره گذشته، انتقال بازیکنان و اینکه «اگر آن زمان مدیر بودم، اجازه نمی‌دادم» قاطی می‌شود.
مدیریت یک باشگاه بزرگ قرار است برای آینده تصمیم بگیرد؛ نه اینکه مدام به اتفاقات گذشته برگردد و بگوید چه کسی چه کاری کرد و اگر من بودم چه می‌کردم. این ادبیات، بیشتر از اینکه نشانه اقتدار باشد، سطح مدیریت را پایین می‌آورد.
پرسپولیس برای ساختن یک تیم رقابتی، کارهای مهم‌تری دارد؛ انتخاب درست بازیکن، قراردادهای دقیق، حفظ آرامش تیم، حمایت از کادر فنی و ساختن ترکیبی که در زمین جواب بدهد. هوادار هم در نهایت همین‌ها را می‌بیند. هیچ جامی با پرونده بیشتر، کنایه بیشتر یا تسویه‌حساب‌های قدیمی به دست نمی‌آید.
باشگاه‌های حرفه‌ای اختلاف دارند، شکایت می‌کنند و از حقشان دفاع می‌کنند؛ اما قرار نیست مدیریت هر اختلافی را به یک جنگ رسانه‌ای تبدیل کند. مدیریت پرسپولیس باید آن‌قدر حرفه‌ای باشد که اختلافات فوتبالی را به تسویه‌حساب‌های شخصی و کل‌کل‌های سطحی تقلیل ندهد.
از مدیریت هر تیمی انتظار می‌رود که نتیجه و آینده را از آن خود کند. اگر قرار است پرسپولیس تیم بزرگی بسازد، بهتر است انرژی باشگاه از پرونده‌های حاشیه‌ای و حساب‌های قدیمی، به زمین فوتبال برگردد؛ جایی که بالاخره همه‌چیز با نتیجه سنجیده می‌شود.