بالاشهرِ برخوردار، پایینشهرِ دلبسته؛ تهران را با چه معیاری باید سنجید؟
ممکن است در محلهای زندگی کنی که خیلی چیزها ندارد، اما دلت نخواهد جایت را با هیچجای دیگری عوض کنی. آن طرفتر، یکی در محلهای پر از امکانات زندگی کند و باز هم از زندگی شهریاش راضی نباشد.
به گزارش گروه اجتماعی چندثانیه آنلاین: نقشه رضایت تهرانیها از کیفیت زندگی در تمام محلات پایتخت، همین تناقض را نشان میدهد. دولتآباد، نازیآباد و خزانه با تراکم بالا، بافت فرسوده و کمبود خدمات شهری، هنوز برای خیلی از ساکنانشان محبوبند.
دلیلش را باید جایی فراتر از امکانات پیدا کرد. آدمهایی که سالها در یک محله ماندهاند، همسایههایشان را میشناسند، مغازهدار محل آنها را میشناسد و هر کوچه برایشان یک خاطره دارد؛ محله برایشان در چند خیابان و ساختمان تعریف نمیشود؛ بخش مهمی از زندگی و هویتشان است.
بالای شهر تهران با وجود امکانات بیشتر اما، همیشه رضایت بیشتر نمیآورد. زعفرانیه، نیاوران و فرمانیه فضای سبز و خدمات بهتری دارند، اما توقع مردم هم بالاتر است. وقتی امکانات بیشتر میشود، حساسیت نسبت به کمبودها هم بالا میرود. حتی ممکن است آدم سالها در یک ساختمان زندگی کند و همسایه دیواربهدیوارش را درست نشناسد.
شوش، مولوی و جوادیه شرایط سختتری دارند؛ تراکم جمعیت بالاست، فرسودگی ساختمانها بیشتر است و آسیبهای اجتماعی کیفیت زندگی را پایین آوردهاند. در چنین محلههایی سرای محله و کتابخانه میتوانند نقش مهمتری داشته باشند. جایی که گزینههای فرهنگی کم است، یک کتابخانه میتواند یک پناه کوچک برای بچهها و مخصوصا رده سنی نوجوان باشد.
تهران بزرگ است، محله به محله تفاوتها بسیار روشن و مشخص است اما این ابرشهر را نمیشود فقط با تعداد پارکها، عرض خیابانها یا قیمت خانهها سنجید. کیفیت زندگی یک بخش مهم دیگر هم دارد که معمولا در نگاه اول نادیده گرفته میشود. اینکه آدمها چقدر به محلهشان احساس تعلق میکنند.
یکی از علتهایی که بعضی افراد سالها در محلههای کمبرخوردار میمانند و همه کمبودهایشان را به جان میخرند همین است؛ چون همیشه قرار نیست آدم جایی را به خاطر امکاناتش دوست داشته باشد. گاهی یک محله را به خاطر آدمهایش، خاطراتش و حس آشنایی کوچههایش انتخاب میکند.
اینجاست که قیمت خانه و تعداد امکانات، همه ماجرای کیفیت زندگی در تهران نیست. ممکن است خانهای گرانتر باشد، خیابانی عریضتر و امکاناتی بیشتر؛ اما آدم، دلش همان کوچهای را بخواهد که سالها در آن زندگی کرده است.
تهران را نمیشود فقط از بالا نگاه کرد؛ گاهی برای فهمیدن حال یک شهر، باید از پنجره خانههایش به کوچهها نگاه کرد.