چرا هنوز فکر میکنیم حق داریم درباره لباس و ظاهر دیگران نظر بدهیم؟
از کنار یک نفر رد میشویم، در عرض چندثانیه میفهمیم که با یک نگاه سرتاپای ما را آنالیز میکند! لباس، چهره، کفش، حتی نوع خنده ما را! و با نفر بغل دستی هم به اشتراک میگذارد. برایتان پیش نیامده؟!
به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین: کافی است مانتوی یک نفر، مدل موهایش، آرایشش، وزنش یا حتی کفشش با سلیقه ما جور نباشد تا قضاوت شروع شود: «چرا اینطوری پوشیده؟»، «بهش نمیاد»، «اگر کمی خودش را جمعوجور کند بهتر میشود» یا «مردم دربارهاش چه فکری میکنند؟»
ما از ظاهر آدمها چیزهای مختلفی برداشت میکنیم؛ این بخش از رفتار ذهن طبیعی است. آدمها در همان برخوردهای اول، از لباس و ظاهر درباره هویت اجتماعی، وضعیت اقتصادی، شخصیت و حتی توانایی فرد برداشت میکنند. حتی نمیشود انکار کرد که لباس گرانتر حتی باعث شده افراد، صاحب آن را شایستهتر تصور کنند.
وقتی درباره ظاهر یک نفر نظر میدهیم، معمولاً هیچچیزی از زندگی او نمیدانیم. نمیدانیم چرا آن لباس را انتخاب کرده، چه حسی نسبت به خودش دارد یا چند سال با قضاوت دیگران درباره ظاهرش درگیر بوده است.
یک کامنت در فضای مجازی برای ما ممکن است فقط یک شوخی باشد؛ برای طرف مقابل میتواند یادآور سالها تمسخر، مقایسه و احساس ناکافی بودن باشد.
از طرف دیگر، این عادت که درباره ظاهر دیگران نظر بدهیم، آنقدر عادی شده که خیلی وقتها اصلاً متوجه دخالت خودمان نمیشویم. درباره لباس همکار حرف میزنیم، وزن فامیل را بررسی میکنیم، مدل موی دوستمان را نقد میکنیم و حتی به غریبهای که در خیابان میبینیم، درباره پوششش نظر میدهیم.
در حالی که قرار نیست هر چیزی که میبینیم، حتماً دربارهاش حرف بزنیم.
ظاهر آدمها اجازه قضاوت به ما نمیدهد؛ هرکسی حق دارد آنطور که دوست دارد زندگی کند، بدون اینکه هر رهگذری دربارهاش حکم بدهد.