عادیشدن بیاحترامی در گفتوگوهای روزمره
«جنبه داشته باش، شوخی کردم!» این جمله را زیاد شنیدهایم؛ درست بعد از حرفی که قرار بوده بخنداندمان، اما دلخوری به جا گذاشته است. یکی نیش میزند، دیگری میرنجد و در پایان، این آدمِ رنجیده است که باید بابت حساسبودنش توضیح بدهد.
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
بیاحترامی همیشه با فحش و صدای بلند همراه نیست. گاهی پریدن وسط حرف دیگری است، گاهی پوزخند زدن به یک سؤال ساده و گاهی گفتن «تو که نمیفهمی» با لحنی کاملاً عادی. این رفتارها در جمعهای خانوادگی، محیط کار و حتی گفتوگوهای دوستانه آنقدر تکرار شدهاند که گاهی کسی متوجه سنگینی حرفش نمیشود. بدتر اینکه اسمشان را صراحت، شوخی یا رکگویی میگذاریم.
رفتار آدمها روی یکدیگر اثر میگذارد. کسی که در یک گفتوگو تحقیر شده، ممکن است تلخی آن برخورد را با خودش به جمع دیگری ببرد و همان لحن را با فردی بیارتباط با ماجرا تکرار کند. به این ترتیب، یک رفتار نادرست میتواند از رابطهای به رابطه دیگر منتقل شود و کمکم در جمع جا بیفتد.
در چنین فضایی، اعتراض به بیاحترامی هم گاهی با جملههایی مثل «چقدر زودرنجی» یا «اینجا همه همینطور حرف میزنند» پاسخ میگیرد. انگار قرار است آدمها به جای اصلاح رفتارشان، به شنیدن حرفهای آزاردهنده عادت کنند.
میشود مخالف بود، انتقاد کرد و حتی از کسی عصبانی شد، اما قرار نیست هر اختلافی به تحقیر و کوچککردن دیگری برسد. کلمات در گفتوگوهای روزمره فراموش میشوند، اما احساسی که در طرف مقابل به جا میگذارند، گاهی مدتها باقی میماند.