چرا حریم خصوصی برای نسل جدید شکل دیگری دارد؟

به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین، نسل جدید نه فقط نگاهش به مسائل متفاوت است، که حتی چارچوب و مرزهایش هم با ما فرق دارد. در سنی که ما دفترچه خاطرات‌مان را از ترس چشم‌های کنجکاو زیر تشک و ته کمد پنهان می‌کردیم، آن‌ها زندگی‌شان را استوری می‌کنند.

اما درست در همان جهانِ به‌ظاهر بی‌پرده، روی یک گفت‌وگوی خصوصی قفلی می‌گذارند که حتی نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌شان هم حق ورود به آن را ندارند. این، تعریف تازه‌ای از حریم خصوصی است؛ تعریفی که به جای پنهان‌کاری با «حق انتخاب» معنا پیدا می‌کند.

برای پدر و مادرها، حریم خصوصی یعنی کمتر دیده شوی؛ یعنی رد کمتری از تو جایی بماند. یعنی آدرس خانه، عکس شخصی، صدا، اطلاعات بانکی و هر آنچه می‌تواند دست دیگری بیفتد، تا حد ممکن مخفی باشد. آن‌ها در جهانی بزرگ شده‌اند که خطر، بیرون ایستاده بود.

نسل شبکه‌های اجتماعی، خطر را جور دیگری می‌شناسد. برای او تهدید اصلی فقط دزدیده شدن نیست، از دست رفتن کنترل است؛ این‌که چیزی از زندگی‌اش از دایره‌ای که خودش تعیین کرده بیرون بزند، در معرض قضاوت قرار بگیرد یا دستمایه تمسخر شود. مسئله فقط دیده شدن نیست، چگونه دیده شدن است.

جوان‌ترها اغلب حاضرند بخشی از داده‌های خود را به پلتفرم‌ها اما در برابر هرآنچه بتواند رابطه، اعتبار، تصویر اجتماعی یا احساس امنیت هویتی‌شان را مخدوش کند، حساسیتی شدیدتر از نسل‌های پیشین دارند.

در نگاه این نسل، حریم خصوصی دیگر دیوار دور خانه نیست؛ یک روایت معین برای همه است، یکی برای فالوورها، یکی برای «کلوز فرند»ها و یکی هم فقط برای یک نفر، در چتی قفل‌شده.

مرزها حذف نشده‌اند؛ فقط انتخابی‌تر شده‌اند. آنها می‌خواهند خودشان تصمیم بگیرند چه چیزی، کجا، برای چه کسی و تا کجا دیده شود.

برای همین است که امروز با نسلی روبه‌رو هستیم که بی‌پروا از احساساتش می‌گوید، از بحران‌های روحی‌اش و از رنجی که نسل‌های قبل سال‌ها در سکوت با خود حمل می‌کردند.

اما همین نسل، پیش از انتشار عکس یک دوست اجازه می‌گیرد، روی لو نرفتن نام واقعی حساس است و موقعیت مکانی را می‌بندد.

نسل جدید شاید بیشتر از هر نسل دیگری خود را نمایش دهد، اما هم‌زمان بیشتر از هر نسل دیگری برای مرزهای دیده شدن چانه می‌زند.