توسعه فردی در میانسالی چه فرقی با جوانی دارد؟

به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین، جایی در میانه راه، آدم ناگهان می‌فهمد دیگر قرار نیست هر روز یک نسخه تازه از خودش بسازد و دیگر وقت نامحدود نیست.

میانسالی جاییست که کم‌کم می‌فهمی مسئله یک نفرِ جدید شدن نیست؛ باید با همین کسی که هستی، با زخم‌ها و انتخاب‌ها و خستگی‌ها و توانایی‌هایت، بسازی و بمانی.

جوانی بیشتر شبیه دویدن است؛ دویدن به سمت شدن. راه آینده باز است، و زندگی شبیه دفتری به نظر می‌رسد که صفحه‌های سفیدش تمام نمی‌شود.

سال‌های اول بزرگسالی، سال‌های ساختنِ خود است؛ سال‌های انتخاب کردن شغل، شریک زندگی، شهر، مسیر، سبکِ بودن. در آن سن، آدم بیشتر از آن‌که به عقب نگاه کند، رو به جلوست.

اما میانسالی، حال و هوای دیگری دارد. بیشتر شبیه برگشتن به همین داستان است؛ نشستن در سکوت و فکر کردن به این‌که کجا راه را اشتباه رفتی، کجا زیادی از خودت دور شدی، کجا برای حفظ چیزی، خودت را خرج کردی، و حالا واقعاً چه چیزهایی را می‌خواهی نگه داری.

میانسالی، برای خیلی‌ها آن بحران مشهوری نیست که سال‌ها از آن ترسیده‌ایم؛ بیشتر یک دوره بازنگری است. دوره‌ای که آدم به کارش، رابطه‌اش، نقش‌های خانوادگی‌اش و رؤیاهای جوانی‌اش نگاه می‌کند و با خودش می‌پرسد: این زندگی، با آن‌چه امروز برایم مهم است، هنوز همخوانی دارد؟

این سؤال، سؤال ساده‌ای نیست. چون در میانسالی، دیگر فقط درباره آرزوها تصمیم نمی‌گیری؛ درباره عمر، انرژی، بدن، فرصت و معنای زندگی تصمیم می‌گیری. اگر توسعه فردی در جوانی اضافه کردن مهارت، مدرک، تجربه، رابطه و مسیر باشد، در میانسالی شبیه کم کردن است. کم کردنِ شلوغی، نقش‌های اضافی، توقعاتی که زیاد بود. سبک کردنِ زندگی از چیزهایی که زمانی مهم به نظر می‌رسیدند اما دیگر فقط بار اضافی‌اند.

توسعه فردی در میانسالی، ثبت‌نام در ده کلاس و دویدن از این کارگاه به آن دوره نیست، و بیشتر یاد گرفتنِ چند «نه» مهم است. نه به فرسودگی، به رابطه‌هایی که فقط انرژی می‌خورند، به شغلی که دیگر هیچ نسبتی با جان آدم ندارد، به نقشی که سال‌ها بازی کرده‌ای و به تو نمی‌خورد.

میانسالی خط پایان نیست؛ فصل ویرایش است. فصلی که در آن، مسئله دیگر این نیست که «چه کسی بشوم»، بلکه این است که از میان همه نسخه‌هایی که تا امروز زیسته‌ام، کدام خودم را می‌خواهم نگه دارم، و کدام را باید با احترام کنار بگذارم؟