سفیر پاکستان در تهران: صلح آرزو نیست، یک انتخاب است

مراسم «روز جهانی صلح» با هدف یادآوری ارزش‌های مطرح‌شده در نام‌گذاری این روز، از جمله ضرورت منع خشونت علیه غیرنظامیان و به‌ویژه کودکان، با تأکید بر پیوند آن با فرهنگ و تمدن ایران، عصر روز سه‌شنبه از سوی بنیاد ایران‌شناسی و با حضور نزدیک به ۴۰ تن از سفرا و نمایندگان سیاسی کشورهای خارجی در ایران، از جمله فرانسه، آلمان، لهستان، قطر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، مصر، عمان و ژاپن، برگزار شد. میزبان این مراسم علی‌اکبر صالحی، رئیس بنیاد ایران‌شناسی و وزیر امور خارجه پیشین ایران بود. 

«عمران احمد صدیقی»، سفیر پاکستان در ایران، که به‌عنوان یکی از سخنوران نشست مذکور، در بنیاد ایرانشناسی حضور پیدا کرده بود، در ابتدای سخنان خود گفت: امید او این است که آسیای جنوبی بیش از پیش به فضایی برای همبستگی و خلاقیت تبدیل شود، نه رویارویی؛ به فضایی برای تجارت، نه تنش؛ برای تبادل فرهنگی، نه بی‌اعتمادی؛ و برای همکاری، نه انزوا. او گفت همین منطق فراتر از این منطقه نیز و در سطح جهان صدق می‌کند. 

او افزود: پرسش مهم‌تر در این مسیر این نیست که چگونه می‌توان به صلح جهانی دست یافت، بلکه این است که امروز چه می‌توانیم انجام دهیم تا صلح را اندکی محتمل‌تر کنیم. 

سفیر پاکستان گفت: برای رسیدن به صلح و محتمل‌تر کردن آن می‌توانیم با دقت بیشتری گوش بدهیم. می‌توانیم پاسخ‌های کلیشه‌ای را زیر سؤال ببریم. می‌توانیم به فرزندانمان، به جای ترس، کنجکاوی بیاموزیم. 

او افزود: می‌توان از شبکه‌های اجتماعی نه برای دامن‌زدن به افراط‌گرایی، بلکه برای آشنایی با انسان‌هایی با تجربه‌های متفاوت استفاده کرد و باید گفت‌وگو را به‌جای رویارویی برگزید. 

صدیقی گفت: تصور جهانی با مرزها، فرهنگ‌ها و هویت‌های متنوع اما بدون بهانه‌ای برای خصومت، آرمان‌شهری دست‌نیافتنی نیست. 

او با اشاره به سخنان دیگر افراد حاضر در نشست گفت: کاملاً ممکن است کلاس‌هایی ساخته شود که در آن‌ها کودکان نه‌تنها تاریخ ملت خود، بلکه تاریخ دیگران را نیز بیاموزند. 

صدیقی افزود: می‌توان مسجد، کلیسا یا معبدی ساخت که پلی به‌سوی جامعه‌ای دیگر باشد و هرچند دشوار است، اما همچنان ممکن است که از به‌ارث‌بردن سوءظن‌های نسل‌های پیشین سر باز زد. 

او در پایان گفت: بیایید بیاموزیم در جهانی با تفاوت‌ها زندگی کنیم و شاید با پذیرفتن این تفاوت‌ها، تعریف واقع‌بینانه‌تری از آن‌ها ممکن شود. بیایید همچنین باور کنیم که صلح باید از خود ما آغاز شود، نه از هیچ حوزه یا فضای دیگری. اگر اکثریت ما بخواهیم آن را برگزینیم، صلح دیگر تنها یک آرزو نخواهد بود، بلکه به شیوه‌ای از زندگی تبدیل خواهد شد.