تنیس از زمین بازی به خیابان رسید؛ بازگشت یک استایل کلاسیک

زهرا شفیعی در چندثانیه آنلاین نوشت: اگر این روزها در ویترین فروشگاه‌ها، شبکه‌های اجتماعی یا حتی استایل خیابانی، بیشتر از قبل دامن‌های پلیسه، کفش‌های سفید، ژاکت‌های یقه‌دار و لباس‌های الهام‌گرفته از زمین تنیس می‌بینید، اتفاق چندان تصادفی نیست. تنیس مدتی است از محدوده زمین‌های ورزشی عبور کرده و دوباره به یکی از منابع الهام جدی دنیای مد تبدیل شده است؛ اما این بار ماجرا فقط درباره لباس ورزشکاران نیست، بلکه درباره تصویری است که تنیس از یک سبک زندگی ساخته و حالا دوباره به بازار پوشاک برگشته است.

بخشی از این بازگشت را باید در تغییر سلیقه نسل جدید جست‌وجو کرد. لباس‌های تنیسی به‌دلیل فرم ساده، رنگ‌های کنترل‌شده و ظاهر مرتب، به‌راحتی با پوشش روزمره ترکیب می‌شوند. یک دامن پلیسه دیگر الزاماً برای زمین تنیس نیست و یک ژاکت ورزشی را می‌توان کنار شلوار جین پوشید. همین قابلیت ترکیب‌شدن باعث شده مرز میان لباس ورزشی و پوشاک روزمره بار دیگر کمرنگ شود؛ اتفاقی که پیش‌تر در مورد کتانی و لباس‌های بسکتبالی و فوتبال نیز دیده شده بود.

اما فقط طراحی لباس نیست که تنیس را دوباره جذاب کرده است. مد همیشه بخشی از گذشته را با خود به زمان حال می‌آورد و تنیس، یکی از آماده‌ترین نمادها برای این بازگشت است. تصویر زمین‌های سبز، لباس‌های سفید، باشگاه‌های قدیمی و استایل‌های مرتب دهه‌های گذشته، حالا در فضایی تازه بازتولید می‌شوند. چیزی که برای نسل‌های قبلی تصویری آشنا بود، برای نسل جدید تبدیل به یک زیبایی‌شناسی نوستالژیک شده است.

شبکه‌های اجتماعی نیز در این میان نقش مهمی دارند. تنیس برخلاف بسیاری از ورزش‌ها، فقط یک مسابقه نیست که نتیجه‌اش دیده شود؛ خودِ تصویر آن قابلیت تبدیل‌شدن به محتوا دارد. زمین، لباس، راکت، کفش و فضای اطراف مسابقه همگی بخشی از یک قاب تصویری هستند. به همین دلیل، تنیس خیلی راحت از محتوای ورزشی به محتوای مد و سبک زندگی تبدیل می‌شود. یک مسابقه می‌تواند هم‌زمان برای مخاطب ورزشی، علاقه‌مند به مد و حتی مخاطب عمومی جذاب باشد.

از طرف دیگر، مفهوم لوکس‌بودن در مد نیز تغییر کرده است. در دوره‌ای که لوگوهای بزرگ و لباس‌های پرزرق‌وبرق بخش مهمی از نمایش برندها بودند، حالا سادگی و ظرافت دوباره ارزش پیدا کرده است. استایل تنیسی دقیقاً در همین نقطه قرار می‌گیرد؛ مرتب، تمیز و قابل تشخیص، بدون آنکه الزاماً پر از جزئیات نمایشی باشد. رنگ‌های سفید، کرم، سرمه‌ای و سبز و فرم‌های کلاسیک، تصویری از یک زندگی آرام و باکیفیت می‌سازند؛ تصویری که بسیاری از برندها تلاش می‌کنند آن را به مشتری بفروشند.

خود تنیسورها نیز دیگر صرفاً چهره‌های ورزشی نیستند. ستاره‌های نسل جدید، در کنار حضور در مسابقات، به چهره‌های فرهنگی و تجاری تبدیل شده‌اند و پوشش، قراردادهای تبلیغاتی و همکاری آنها با برندهای مد، بخشی از توجه عمومی را به خود اختصاص داده است. در چنین شرایطی، ورزشکار دیگر فقط کسی نیست که لباس یک برند را می‌پوشد؛ او می‌تواند به بخشی از داستان همان برند تبدیل شود.

از نگاه اقتصادی هم بازگشت تنیس برای صنعت مد اتفاق کوچکی نیست. لباس‌هایی که ریشه ورزشی دارند، اکنون می‌توانند در موقعیت‌های مختلف استفاده شوند و همین چندمنظوره‌بودن، جذابیت آنها را افزایش می‌دهد. برندها نیز به‌جای فروش صرف یک لباس ورزشی، یک سبک کامل عرضه می‌کنند؛ از کفش و دامن گرفته تا ژاکت، کیف و اکسسوری‌هایی که حتی خارج از فضای ورزش قابل استفاده‌اند.

شاید به همین دلیل باشد که بازگشت تنیس را نباید صرفاً یک ترند دیگر در فهرست مدهای سال دانست. مسئله فراتر از یک دامن پلیسه یا یک کفش سفید است. تنیس تصویری از نظافت، تحرک، جوانی، فراغت و نوعی شیک‌بودن بدون نمایش افراطی را با خود حمل می‌کند؛ تصویری که در دوره خستگی از استایل‌های تکراری و پرزرق‌وبرق، دوباره برای مخاطب جذاب شده است.

در نهایت، شاید مردم بیش از آنکه دوباره عاشق «لباس تنیس» شده باشند، به تصویری علاقه‌مند شده‌اند که این لباس‌ها از زندگی ارائه می‌کنند. تنیس در حال بازگشت به دنیای مد است، اما این بار نه به‌عنوان یک ورزش؛ بلکه به‌عنوان یک زبان بصری برای تعریف دوباره شیک‌پوشی. و وقتی یک ورزش بتواند از زمین بازی بیرون بیاید و وارد خیابان، شبکه‌های اجتماعی و ویترین فروشگاه‌ها شود، دیگر نمی‌توان آن را فقط یک ترند ورزشی دانست.