آیا احیای تفاهمنامه اسلامآباد به نفع ایران است؟
ایران و آمریکا باید بر پایه تفاهم اولیه به میز مذاکره بازگردند و آن را به قراردادی شرافتمندانه تبدیل کنند.
روزنامه اعتماد نوشت:
تفاهمنامه اسلامآباد در شرایطی دشوار، مسیر توقف رویارویی نظامی و حرکت به سوی مذاکره را گشود.
در متن آن، اصولی همچون احترام متقابل، خودداری از تهدید و استفاده از زور، آغاز مذاکرات برای توافق نهایی، تسهیل صادرات نفت ایران، آزادسازی داراییهای مسدود شده و حلوفصل مسائل هستهای پیشبینی شده بود.
دو طرف پذیرفته بودند که اختلافات خود را در چارچوب مذاکره دنبال کنند؛ دستاوردی مهم برای منافع ملی ایران.
تفاهم اسلامآباد گزینه سومی را پیش روی ایران قرار داد: مقاومت همراه با دیپلماسی و بازدارندگی همراه با مذاکره.
اما مهلت ۶۰ روزه به پایان رسید و گزارشها از اختلاف عمیق بر سر اجرای تعهدات و توقف مذاکرات حکایت دارد.
پرسش اصلی این است که آیا میتوان از این تجربه برای ساختن یک قرارداد مستحکم استفاده کرد؟
ایران و آمریکا باید بر پایه تفاهم اولیه به میز مذاکره بازگردند و آن را به قراردادی شرافتمندانه تبدیل کنند.
قرارداد آینده باید از نقاط ضعف تفاهمنامه قبلی درس بگیرد؛ تعهدات متقابل و مرحلهبندی شده، قابل راستیآزمایی و دارای سازوکار مشخص برای روزی که یکی از طرفین وسوسه خروج شود.
ارزش تفاهم اسلامآباد در این است که نشان داد حتی در اوج بحران نیز میتوان از جنگ به مذاکره بازگشت.
صلح پایدار از مدیریت عقلانی اختلافات آغاز میشود.