انتقاد زیدآبادی از جاده های شمال کشور؛برای یک مسیر ۲۰۰ کیلومتری باید دو بار باک ماشین را پر کرد | از این همه ناکارآمدی و بیلیاقتی به کجا باید پناه برد
فعال اصلاح طلب نوشت: در کشوری بدون مشکلات فوق، بعید است یک شهروند معمولی بنزین مصرفیاش بیش از سهمیهٔ اختصاصی در ایران باشد! در آنجا اما با یک باک بنزین میتوان مسافتی طولانی را طی کرد، اما در ایران برای یک مسیر ۲۰۰ کیلومتری در جادههای شمالی باید دو بار باک ماشین را پر کرد.
در مسیر چمستان به آمل، پیمانکارِ دو بانده کردن جاده، در مسیری کمتر از ۱۵ کیلومتر، ۸ سال است که معطل است. بهخصوص در زیرگذرها و در پلهایی که قرار بوده بر روی مسیر ساخته شود؛ اما هیچکدام، هنوز تمام نشدهاند.
دو بانده کردن جادهٔ هراز هم با این همه تبلیغات، عملاً چیزی جز خاکبرداریهای نصفهنیمهٔ گوشه و کنار جاده نیست. به خصوص در مناطقی که قرار است تونل و پل ساخته شود.
از این همه ناکارآمدی و بیلیاقتی به کجا باید پناه برد؟! چقدر باید زور زد و فریاد کشید تا صدایی شنیده شود؟ صدای فریاد یک آدم معمولی که عادیترین امور زندگیاش را به هزاران دلیل و مانع و مشکل گره میزنند، اما اگر هم فریادی برآورد، باز چندان به گوش نمیرسد.
در واقع، سهمیهٔ بنزینی که حکومت برای یک شهروند در نظر گرفته، برای بنزینسوزی در مسیرهایی چنین پرترافیک و برای خودروهای کهنهای با مصرف بالا در نظر گرفته نشده است. نه، سهمیه برای یک خودروی مدرن و در جادهای مناسب و بدون ترافیک در نظر گرفته شده است. در این محاسبه، آنقدر بیتوجهی به واقعیت وجود دارد که باید پرسید اساساً چگونه و توسط چه کسی سهمیهٔ بنزین تعیین شده است!
شاید اگر بگوییم فقط ۲۰درصد مردم میتوانند خودروی مدرن با مصرف بهینه بخرند، اغراق نکرده باشیم. سهمیهٔ بنزین هم که سهمیهای اندک است، با قیمت ۱۵۰۰ تومان، یعنی با هزینهای معادل ۱۱۰۰ تومان کمتر از بهای تولید بنزین در کشور!
در کشوری بدون مشکلات فوق، بعید است یک شهروند معمولی بنزین مصرفیاش بیش از سهمیهٔ اختصاصی در ایران باشد! در آنجا اما با یک باک بنزین میتوان مسافتی طولانی را طی کرد، اما در ایران برای یک مسیر ۲۰۰ کیلومتری در جادههای شمالی باید دو بار باک ماشین را پر کرد.
این سطح از ناتوانی و بیلیاقتی فقط در این دولت یا آن دولت نیست. تمام سیستم حاکم بر کشور، اینگونه است. یعنی هر جا دست بگذاری، رد پای این ناتوانی و بیلیاقتی دیده میشود. از همینرو، اگر روزی بتوان واقعاً در این کشور کارآمدی را مشاهده کرد، آن روز را باید یک معجزه دانست!