هدف امریکا از امضای تفاهمنامه، ادامه مذاکرات است

روزنامه اطلاعات نوشت:

هر بار که نشانه‌ای از پیشرفت در مذاکرات میان ایران و آمریکا ظاهر می‌شود، دو روایت همزمان شکل می‌گیرد: روایتی که از پنجره دیپلماسی به موضوع نگاه می‌کند و آن را فرصتی برای مهار بحران می‌داند و روایتی که بر سابقه بی‌اعتمادی میان دو کشور تکیه دارد و هر توافقی را موقتی و شکننده توصیف می‌کند.

تفاهم اولیه، نه توافق نهایی: آنچه اعلام شده است، یک توافق نهایی نیست، بلکه چارچوبی اولیه برای آغاز مذاکرات گسترده‌تر است.

جزئیات مبهم و روایت‌های متفاوت: ابهام در جزئیات، مهم‌ترین ویژگی توافقی است که اکنون در مرکز توجه رسانه‌های اروپایی و آمریکایی قرار گرفته است. آنچه اعلام شده، بیش از آنکه یک توافق نهایی باشد، یک چارچوب سیاسی برای جلوگیری از تشدید بحران است.

از مدیریت بحران تا توقف تنش: اهمیت این توافق بیش از آنکه در مفاد آن باشد، در توقف چرخه تشدید تنش نهفته است.

شکاف سیاسی در هر دو طرف: در تحلیل‌های منتشرشده در رسانه‌های داخلی ایران، تجربه خروج آمریکا از برجام در سال ۲۰۱۸ همچنان یکی از اصلی‌ترین مبانی تردید نسبت به هر توافق جدید با واشنگتن تلقی می‌شود.

در آمریکا نیز یکی از ضعف‌های ساختاری توافق برجام، نبود پشتوانه سیاسی پایدار در داخل آمریکا بود و به همین دلیل هر توافق جدید با ایران برای آنکه پایدار و قابل اجرا باشد، نیازمند اجماع سیاسی گسترده در واشنگتن است.

آینده توافق؛ مدیریت بحران یا حل اختلاف: توافق فعلی در بخش قابل‌توجهی از تحلیل‌های آمریکایی نه به عنوان نقطه پایان اختلافات، بلکه به عنوان فرصتی برای ادامه گفتگوها و کاهش خطر رویارویی‌های بعدی ارزیابی می‌شود.