زندان جای بدهکار نیست؛ روایتی دردناک از بند زندانیان مالی فشافویه

حسین کروبی فرزند مهدی کروبی که از ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ برای گذراندن محکومیت حبس به زندان تهران بزرگ منتقل شده، در گزارشی از وضعیت بند زندانیان مالی نوشته است.

او می‌گوید برای نخستین بار در محیطی غیر‌سیاسی محبوس است تا صدای این جمعیت کثیر باشد و از حضور اقشار گوناگون از پزشک و مهندس تا هنرمند و کارآفرین سخن می‌گوید که می‌توانند مفید فایده باشند و بهتر است با پابند یا روش‌های دیگر در جامعه به کار گرفته شوند.  

او موارد متعددی از رنج و بی‌عدالتی زندانیان نقل می‌کند: خانواده‌هایی که چند عضو آن‌ها فقط بابت تضمین یک چک در زندان‌اند، تولیدکننده‌ای که با همسرش محبوس است، و استادان دانشگاهی که به علت بدهی یا ضمانت مالی گرفتار شده‌اند. حتی از «فرزند شهیدی» می‌نویسد که به خاطر بدهی ۷۷ میلیون‌تومانی در انتظار کمک ستاد دیه مانده است.  

کروبی با لحنی تأثربرانگیز از پدران و پسرانی می‌گوید که سال‌هاست با هم زندانی‌اند، از پیرمردانی که توان راه رفتن ندارند و باید باقی عمر را در کنار خانواده بگذرانند، و از زندانیانی که در غربت درگذشتند یا هنگام مرگ عزیزان خود اجازه مرخصی نداشتند. او تأکید می‌کند تعدادی سال‌هاست مرخصی نرفته‌اند چون توان تأمین وثیقه ندارند.  

در روایت او فقر و فشار اقتصادی موج می‌زند: از زندانی‌ای که کلیه‌اش را برای درمان فرزندش فروخته و با شنیدن قیمت سکه اشک می‌ریزد، تا دیگرانی که به علت بی‌سوادی حتی واژهٔ تورم را اشتباه می‌گویند اما قربانی همان تورم‌اند. 

بسیاری از زندانیان «حساب‌های بانکی‌شان مسدود است» و خانواده‌هایشان از دریافت یارانه و کالابرگ محروم مانده‌اند و با فروپاشی اخلاقی و معیشتی روبه‌رو شده‌اند.  

کروبی با اشاره به مشکلات قانونی و اقتصادی می‌گوید: زندان جای بزهکار است نه بدهکار و از بی‌نتیجه ماندن طرح اجرای پابند برای زندانیان مالی در مجلس انتقاد می‌کند. 

او می‌نویسد در حالی‌که سارقین مسلح با پابند آزاد می‌شوند، بدهکاران ساده در زندان مانده‌اند. 

او سخت‌ترین معضل را سودهای تأخیر و تأدیه ربوی می‌داند که بدهی زندانیان را چندین برابر کرده و آن‌ها را در دریای غرق شدن مالی رها کرده است./انصاف نیوز