رقابت ریل و آسمان: چرا قطارهای سریعالسیر در مسافتهای متوسط برنده هستند؟
قطارهای سریعالسیر عمدتاً برقی هستند و ردپای کربنی بسیار کمتری نسبت به هواپیماها دارند.
به گزارش گروه علم و تکنولوژی چندثانیه آنلاین: هواپیماها سرعت پیمایش بالایی دارند، اما فرآیند «قبل از پرواز» (رسیدن به فرودگاه، چک-این، گیتهای امنیتی و سوار شدن) بسیار زمانبر است. ایستگاههای قطار سریعالسیر معمولاً در مرکز شهر قرار دارند و مسافران تنها چند دقیقه قبل از حرکت سوار میشوند؛ این ویژگی در مسافتهای متوسط، زمان کلی سفر را بهشدت کاهش میدهد.
در پروازهای کوتاه، زمان زیادی صرف اوجگیری و فرود میشود که پرمصرفترین و کمبازدهترین بخش پرواز است. در مقابل، قطارهای سریعالسیر در تمام طول مسیر با سرعت ثابت و بهینه حرکت میکنند، بنابراین در فواصل ۵۰۰ تا ۸۰۰ کیلومتر، اغلب از نظر «زمان درببهدرب» سریعتر از هواپیما عمل میکنند.
فرودگاهها به دلیل نیاز به فضای وسیع، اغلب در حومه شهرها ساخته میشوند که نیازمند صرف زمان و هزینه اضافی برای رسیدن به مرکز شهر است. قطارهای سریعالسیر به قلب تپنده شهرها متصل میشوند؛ این یعنی مسافر بلافاصله پس از پیاده شدن، به شبکه حملونقل شهری و مقصد نهایی خود دسترسی دارد.
قطارهای سریعالسیر عمدتاً برقی هستند و ردپای کربنی بسیار کمتری نسبت به هواپیماها دارند. در شرایطی که جهان به سمت کاهش آلایندگی حرکت میکند، قطارها گزینهای بسیار سبزتر محسوب میشوند، چرا که یک قطار میتواند با مصرف انرژی بسیار کمتر، تعداد مسافران بیشتری را در یک مسیر جابهجا کند.
صندلیهای قطارهای سریعالسیر جادارتر هستند و فضای بیشتری برای پا دارند. برخلاف هواپیما که در آن محدودیتهای شدید فضای نشستن وجود دارد، قطار محیطی مشابه یک دفتر کار متحرک فراهم میکند که برای مسافران کاری و کسانی که به دنبال راحتی هستند، بسیار ایدهآل است.
یک قطار سریعالسیر میتواند در هر ساعت هزاران مسافر را جابهجا کند، در حالی که مدیریت ترافیک هوایی، چالشهای زیرساختی زیادی ایجاد میکند. قطارها میتوانند با افزایش تعداد واگنها در ساعات اوج تقاضا سازگار شوند، بدون اینکه نیاز به افزایش ترافیک آسمانی یا تغییرات پیچیده در سیستم حملونقل داشته باشند.