موتورولا گوشی را به مچ دست میبندد؛ ایدهای عجیب برای آینده موبایل
آیا کاربران واقعاً دوست دارند گوشی خود را دائماً روی مچ دست داشته باشند؟ آیا یک صفحهنمایش انعطافپذیر که دور مچ خم شده، برای استفاده طولانیمدت راحت است؟ آیا تایپ کردن روی چنین دستگاهی آسان خواهد بود؟ و مهمتر از همه، آیا مردم حاضرند برای داشتن دو دستگاه در یک محصول، برخی محدودیتهای طراحی را بپذیرند؟
به گزارش گروه علم و تکنولوژی چندثانیه آنلاین: تصور کنید صبح از خانه بیرون میروید، اما برخلاف همیشه خبری از گوشی داخل جیب یا کیف نیست. چیزی که روی مچ دستتان بستهاید، در نگاه اول یک ساعت هوشمند معمولی به نظر میرسد؛ اما چند لحظه بعد، همان وسیله را از روی دست باز میکنید، بخشهای آن را کنار هم قرار میدهید و ناگهان با یک گوشی هوشمند با نمایشگر بزرگتر روبهرو میشوید.
این دقیقاً همان ایدهای است که در یکی از پتنتهای جدید موتورولا دیده شده؛ طرحی که میخواهد فاصله میان دو محصولی را که امروز تقریباً همیشه جدا از هم استفاده میکنیم، یعنی ساعت هوشمند و گوشی موبایل، از بین ببرد.
بر اساس طرح مفهومی فاششده، دستگاه به یک نمایشگر انعطافپذیر مجهز میشود؛ نمایشگری که میتواند خم شود و در حالت ساعت، دور مچ کاربر قرار بگیرد. بدنه دستگاه در این حالت شکل یک ساعت مچی به خود میگیرد و کاربر میتواند آن را مانند یک گجت پوشیدنی روی دستش حمل کند.
در قسمتهای انتهایی نیز آهنرباهایی در نظر گرفته شدهاند تا دو سر دستگاه به یکدیگر متصل شوند و وسیله هنگام قرار گرفتن روی مچ، فرم خود را حفظ کند.
اما جذابترین قسمت زمانی است که کاربر به صفحهنمایش بزرگتری نیاز پیدا میکند.
فرض کنید روی مچ دستتان مشغول بررسی یک پیام هستید و صفحه کوچک برایتان کافی نیست. در ایده موتورولا، دستگاه از حالت خمیده خارج میشود و کاربر میتواند بخشهای آن را باز کرده و در کنار یکدیگر قرار دهد. نتیجه، نمایشگری بزرگتر با فرم مناسبتر برای استفاده بهعنوان گوشی هوشمند است.
در واقع یک محصول قرار است دو شکل کاملاً متفاوت داشته باشد؛ در حالت اول، ساعت است و در حالت دوم، گوشی.
این ایده از یک مشکل قدیمی در دنیای گجتها شروع میشود. ساعتهای هوشمند برای قرار گرفتن روی مچ دست باید کوچک باشند و همین موضوع باعث میشود فضای نمایشگر آنها محدود بماند. از طرف دیگر، گوشیهای تاشدنی تلاش کردهاند نمایشگر بزرگتری را در ابعادی کوچکتر جا دهند، اما همچنان حمل آنها برای برخی کاربران دشوار است.
موتورولا با این طرح مفهومی ظاهراً میخواهد هر دو مسئله را همزمان هدف بگیرد: دستگاهی کوچک برای حمل، اما نمایشگری بزرگتر هنگام نیاز.
البته فاصله میان یک پتنت جذاب و یک محصول واقعی بسیار زیاد است.
یکی از اولین چالشها، وزن دستگاه است. گوشیهای هوشمند امروزی مجموعهای از قطعات مختلف را در خود جای میدهند؛ از باتری و پردازنده گرفته تا دوربین، حافظه، آنتن و سیستمهای ارتباطی. جمع کردن همه این قطعات در محصولی که قرار است روی مچ دست بسته شود، نیازمند مهندسی بسیار دقیق است.
موضوع بعدی ضخامت است. اگر دستگاه برای تبدیل شدن به گوشی چند لایه نمایشگر، باتری و قطعات سختافزاری داشته باشد، احتمالاً در حالت ساعت ضخیمتر از ساعتهای هوشمند معمولی خواهد بود. چنین ضخامت و وزنی ممکن است راحتی استفاده روزمره را تحت تأثیر قرار دهد.
بعد از آن، نوبت به خود نمایشگر میرسد.
نمایشگری که قرار است هر روز بارها خم، باز و دوباره خم شود، باید در برابر فشار و فرسودگی مقاومت بالایی داشته باشد. نمایشگرهای انعطافپذیر طی سالهای اخیر پیشرفت زیادی کردهاند، اما استفاده از آنها در محصولی که دائماً روی مچ دست حرکت میکند و ممکن است در معرض ضربه، فشار و تماس با سطوح مختلف قرار بگیرد، چالش متفاوتی ایجاد میکند.
باتری هم یکی از مهمترین مشکلات احتمالی است.
یک ساعت هوشمند کوچک معمولاً باتری محدودی دارد، اما وقتی همان دستگاه قرار است نقش یک گوشی را نیز ایفا کند، نیاز انرژی آن افزایش پیدا میکند. نمایشگر بزرگتر، پردازنده قدرتمندتر و استفاده طولانیتر از ارتباطات بیسیم همگی انرژی بیشتری مصرف میکنند.
بنابراین موتورولا باید بین سه عامل مهم تعادل برقرار کند: وزن، ظرفیت باتری و ابعاد دستگاه.
اگر باتری بزرگتر شود، وزن افزایش پیدا میکند. اگر باتری کوچک باشد، ممکن است شارژدهی برای استفاده بهعنوان گوشی کافی نباشد. اگر هم بخواهند ضخامت را کاهش دهند، فضای کمتری برای قطعات داخلی باقی میماند.
مسئله دیگر، تجربه کاربری است.
آیا کاربران واقعاً دوست دارند گوشی خود را دائماً روی مچ دست داشته باشند؟ آیا یک صفحهنمایش انعطافپذیر که دور مچ خم شده، برای استفاده طولانیمدت راحت است؟ آیا تایپ کردن روی چنین دستگاهی آسان خواهد بود؟ و مهمتر از همه، آیا مردم حاضرند برای داشتن دو دستگاه در یک محصول، برخی محدودیتهای طراحی را بپذیرند؟
پاسخ این سؤالها هنوز مشخص نیست.
با این حال، ایده موتورولا یک نکته مهم را درباره آینده گجتها نشان میدهد: تولیدکنندگان دیگر فقط به دنبال کوچکتر کردن یا بزرگتر کردن نمایشگر نیستند؛ بلکه میخواهند شکل خود دستگاه را تغییر دهند.
در چنین آیندهای، ممکن است یک دستگاه بسته به موقعیت استفاده، شکل متفاوتی به خود بگیرد. هنگام حرکت و فعالیت روزمره، روی مچ قرار بگیرد و اطلاعات ضروری را نمایش دهد؛ هنگام نیاز به کار جدیتر، باز شود و به نمایشگری بزرگتر تبدیل شود.
البته باید یک نکته را هم در نظر گرفت: پتنت الزاماً به معنی تولید محصول نیست. شرکتهای فناوری ایدهها و طراحیهای زیادی را ثبت میکنند تا فناوری یا مسیر طراحی موردنظر خود را حفظ کنند، اما بسیاری از این طرحها هرگز وارد مرحله تولید انبوه نمیشوند.
بنابراین هنوز نمیتوان گفت موتورولا واقعاً قصد دارد چنین دستگاهی را وارد بازار کند.
اما اگر فناوری نمایشگرهای انعطافپذیر در سالهای آینده سبکتر، مقاومتر و کممصرفتر شود، ایدههایی از این جنس میتوانند از یک پتنت عجیب به یک محصول واقعی تبدیل شوند.
شاید در آینده دیگر لازم نباشد بین «ساعت هوشمند» و «گوشی» یکی را انتخاب کنیم؛ یک دستگاه میتواند هر دو باشد.
صبح روی مچ دستتان قرار بگیرد، هنگام ورزش ساعت باشد، برای دریافت اعلانها استفاده شود و وقتی به صفحه بزرگتری نیاز داشتید، باز شود و به گوشی تبدیل شود.
ایدهای که امروز شاید عجیب به نظر برسد، میتواند بخشی از مسیری باشد که صنعت موبایل به سمت آن حرکت میکند؛ مسیری که در آن نمایشگر دیگر یک سطح ثابت نیست و میتواند همراه با نیاز کاربر، شکل خودش را تغییر دهد.