آیا فوتبال آمریکا بالاخره صاحب هویت شده است؟

فوتبال آمریکا هیچ‌‎وقت حرفی برای گفتن نداشت تا اینکه میزبان شد! این دوره با آمریکایی دیگر روبه‌رو هستیم!

آیا فوتبال آمریکا بالاخره صاحب هویت شده است؟

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: فوتبال آمریکا همیشه همه چیز داشت، ورزشگاه‌های مدرن، سرمایه‌های کلان، و بازاری که در تجارت، حرف اول را می‌زند؛ همه بودند، اما یک چیزی کم بود و آن هویت این تیم بود. اما حالا، در جام جهانی ۲۰۲۶، گویا این هویت هم پیدا شده است…

بعد از پیروزی ۲ بر صفر مقابل بوسنی و صعود به جمع ۱۶ تیم پایانی جام جهانی ۲۰۲۶، حالا که آمریکا یک پله دیگر بالا آمده سؤال این است که آیا بالاخره دارد خودش را پیدا می‌کند؟

آمریکا پیش از این مسابقه نیز نشانه‌هایی از یک تیم متفاوت را نشان داده بود. تیم پوچتینو ۴ بر ۱ پاراگوئه را در هم کوبید، ۲ بر صفر استرالیا را پشت سر گذاشت و بدون شکست، صدرنشین شد. و بعد، بوسنی را هم، که خود، فینالی برای آمریکا محسوب می‌شد، از پیش رو برداشت.

این دیگر آن آمریکایی نیست که کسی تحویلش نمی‌گرفت! این تیمیست که قصد کنترل بازی را دارد و برنامه‌های مشخص خود را دنبال می‌کند.

بعضی تیم‌ها در مسیر صعود، اضطراب، آشفتگی و خوش اقبالی دارند، بعضی دیگر از بازی کردنشان بوی قدرت حس می‌شود، که آمریکا تا اینجای جام بیشتر به گروه دوم شبیه بوده است.

نه صعودهای متزلزل داشته، نه برای نجات به معجزه‌های دقیقه نودی متوسل شده و نه تیمی به چشم آمده که مدام در حال فرار از بحران است.

آمریکا در مقابل بوسنی مسابقه‌ای را برد که فشار روانی آن شاید از بسیاری بازی‌های مرحله گروهی بیشتر بود. خود پوچتینو پیش از مسابقه گفته بود این دیدار برای تیمش حکم یک فینال را دارد.

و حالا برای نخستین بار بعد از سال‌ها می‌توان درباره هویت فوتبال آمریکا صحبت کرد. هویت فوتبالی فقط به معنای فوتبال زیبا یا تهاجمی نیست. هویت یعنی تیم بداند چه می‌خواهد، نقاط قوتش را بشناسد و در مسابقات بزرگ، خودش را گم نکند. آمریکای این جام، دست‌کم تا اینجا، این تعریف را از خود نشان داده است.

حالا به نظر می‌رسد پوچتینو صرفاً تیمی برنده نساخته؛ تیمی ساخته که انگار دیگر از مقایسه شدن با دیگران نمی‌ترسد. تیمی که نمی‌خواهد نسخه‌ای تقلیدی از فوتبال اروپا باشد و تلاش می‌کند ویژگی‌های خودش را پیدا کند.

البته هنوز برای نتیجه‌گیری نهایی زود است. آمریکا در مرحله بعد باید به مصاف بلژیک برود؛ همان تیمی که در جام جهانی ۲۰۱۴ رؤیای آمریکایی‌ها را در وقت‌های اضافه پایان داد. دوازده سال گذشته و نسل‌ها عوض شده‌اند، اما بعضی مسابقات به اندازه پیشرفت یک تیم‌ حرف دارند.و اگر آمریکا در بازی با بلژیک هم دوام بیاورد، شاید بتوان گفت فوتبالش بعد از سال‌ها انتظار، بالاخره خودش را پیدا کرده است.

ارسال نظر

خبر‌فوری: دیکتاتورهای نامرئی در شکم؛ چه کسی واقعاً انتخاب‌های غذایی شما را کنترل می‌کند؟