سه نوع دستگیره، سه هدف متفاوت برای ساخت عضلات پشت

زهرا شفیعی در چندثانیه آنلاین نوشت: نوع دستگیره در حرکات کششی می‌تواند مسیر حرکت و نحوه درگیری عضلات پشت را تغییر دهد. دستگیره خنثی که کف دست‌ها روبه‌روی یکدیگر قرار می‌گیرند، معمولاً برای تمرکز روی بخش میانی پشت انتخاب مناسبی است و می‌تواند به افزایش قدرت و ضخامت این ناحیه کمک کند.

در دستگیره زیر دست، کف دست‌ها رو به بدن قرار می‌گیرند و در این حالت عضلات لت نیز به شکل مؤثری در حرکت درگیر می‌شوند. این نوع گرفتن می‌تواند به ایجاد فشار بیشتر در بخش پایینی لت‌ها کمک کند، البته به شرطی که حرکت با کنترل و بدون استفاده از شتاب انجام شود.

دستگیره باز مسیر حرکت متفاوتی ایجاد می‌کند و می‌تواند تأکید بیشتری روی بخش بالایی پشت و عضلاتی که در ایجاد عرض شانه و پشت نقش دارند داشته باشد. با این حال، بازتر گرفتن دست‌ها لزوماً به معنای درگیری بیشتر نیست و نباید دامنه حرکتی مناسب را فدای عرض بیش از حد دست‌ها کرد.

نکته مهم این است که تغییر دستگیره به‌تنهایی عضلات پشت را به شکل جادویی تغییر نمی‌دهد. آنچه اهمیت دارد، ترکیب نوع گرفتن با فرم صحیح، دامنه حرکتی مناسب و توانایی کنترل وزنه در تمام مسیر حرکت است. اگر برای کامل کردن تکرار مجبور به تاب دادن بدن هستید، وزنه بیش از حد سنگین است.

برای تمرین پشت می‌توان از ۳ ست ۸ تا ۱۲ تکراری شروع کرد و با توجه به سطح آمادگی، برنامه را تنظیم کرد. تمرین دادن عضلات پشت حدود ۲ بار در هفته می‌تواند برای بسیاری از افراد مناسب باشد، به شرطی که حجم تمرین، ریکاوری و سایر حرکات برنامه نیز در نظر گرفته شوند.

در نهایت، داشتن یک پشت قوی و متعادل فقط به سنگین‌تر کردن وزنه وابسته نیست. تنوع در دستگیره‌ها، اجرای دقیق، کنترل حرکت و افزایش تدریجی فشار تمرینی اهمیت بیشتری دارند. هر نوع دستگیره می‌تواند ابزار متفاوتی برای پیشرفت باشد؛ به شرطی که درست و هدفمند استفاده شود.