از ۱۹۷۶ تا ناگویا؛ چرا تیم امید ایران درست نمیشود؟
شاید باورش برای هر فوتبالدوستی سخت باشد که تیم ملی امید ۴ بر یک به کره شمالی ببازد. اما مهمتر از آن پاسخ مسئولان به این سوال است: این تیم قرار است کی ساخته شود؟
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
تیم امید ایران در بازیهای آسیایی ناگویا، با شکست سنگین مقابل کره شمالی از مرحله گروهی کنار رفت. حسین عبدی هم پس از بازگشت به ایران استعفا داد.
رفتن سرمربی، پروندهی همیشه دور از انتظار این تیم را نمیبندد. فوتبال ما بیش از پنجاه سال است که در حسرت صعود به المپیک مانده و ناکامی در بازیهای آسیایی هم سالهاست تکرار میشود. ناگویا پنجمین دوره پیاپی بود که تیم امید ایران از رسیدن به موفقیت بازماند.
طبیعی است که اولین نگاه بعد از هر ناکامی به نیمکت باشد چون سادهترین قسمت ماجراست. اما تیم امید برای ساخته شدن به برنامهای نیاز دارد که از آکادمی باشگاهها شروع شود و به اردو، انتخاب بازیکن و مسابقات رسمی برسد. همکاری باشگاهها هم باید از ماهها قبل مشخص باشد تا تیمی که قرار است آینده فوتبال ایران را بسازد، هر بار با ترکیبی تازه کنار هم قرار نگیرد. و همه این موارد در کنار هم به یک مدیریت درست و جامع نیاز دارد.
البته که عملکرد فنی تیم در ناگویا هم سؤالهای جدی ایجاد کرد و کسی از کنار رفتن حسین عبدی ناراحت نشد!
استعفای عبدی پایان یک همکاری است؛ اما برای پایان دادن به چرخه ناکامی، فدراسیون باید سراغ ریشهها برود. اگر دوباره همهچیز به انتخاب یک سرمربی تازه خلاصه شود، تیم امید در دوره بعدی هم باز به در بسته خواهد خورد و تیتر خبرها تکرار خواهد شد: چرا باز هم امید فوتبال ایران ناامید شد؟