لئو؛ تو فقط بازیکن آرژانتین نبودی، خودِ آرژانتین بودی
آرژانتین سال‌ها یک شماره ۱۰ داشت که هر بار وارد زمین می‌شد، انگار بار یک کشور هم روی دوشش می‌رفت. پسری که از روزهای سخت شروع کرد و کم‌کم آن‌قدر با پیراهن آلبی‌سلسته گره خورد که دیگر دیدن آرژانتین بدون او برای خیلی‌ها سخت شد: لیونل مسی!
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
سال‌ها جام از دستش سر خورد. فینال پشت فینال، اشک پشت اشک. مردم آرژانتین هم روزهای زیادی از او دلخور بودند و مدام او را با مارادونا مقایسه می‌کردند. مسی اما ماند، برگشت و دوباره جنگید.
بعد کوپا آمریکا ۲۰۲۱ رسید و یک سال بعد، جام جهانی قطر. برای بازیکنی که سال‌ها با قهرمانی در تیم ملی فاصله داشت، این دو جام همه‌چیز را عوض کرد. در قطر، آن جام بالاخره رفت بالای سر همان مردی که سال‌ها بابت نرسیدن به آن زیر فشار بود.
مسی برای هواداران آرژانتین فقط گل و پاس و جام نبود. او سال‌ها با مردم این کشور بالا و پایین شد؛ شکست خورد، برگشت و آخر سر همان احترام بزرگی را گرفت که زمانی رسیدن به آن برایش آسان نبود.
دیشب اما نوبت خداحافظی بود؛ شبی که بیش از ۸۵ هزار نفر در مونومنتال جمع شدند تا آخرین بازی ملی مسی را ببینند. او مقابل بنین یک گل زد و دو پاس گل داد و بعد، میان اشک و تشویق هواداران، با پیراهن آلبی‌سلسته از تیم ملی رفت.
مسی هرچه می‌خواست، به دست آورد؛ جام جهانی، کوپا آمریکا، رکورد و افتخار. اما باارزش‌ترین چیزی که از آرژانتین گرفت روی هیچ سکویی اهدا نمی‌کنند: عزت و احترام مردمی که سال‌ها همراهش ماندند.
لئو، تو فقط برای آرژانتین بازی نکردی؛ آن‌قدر با این پیراهن زندگی کردی که بخشی از خاطرات یک نسل شدی.