آرژانتین هنوز با نام مسی تعریف می‌شود

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: بعضی تیم‌ها با سبک بازی‌شان تعریف می‌شوند، بعضی با نظم‌شان، بعضی با نسل‌شان. اما آرژانتین در سال‌های اخیر، بیشتر از هر چیز با چهره مسی معنا پیدا کرده است. او نه فقط بهترین بازیکن این تیم، بلکه مهم‌ترین نشانه‌اش بوده؛ نمادی که امید را به همراه داشته، فشار را هم حمل کرده، افتخار را ثبت کرده و انتظاری را که هرگز تمام نشده، زنده نگه داشته است.

آرژانتین استعداد کم ندارد، اما در بزنگاه‌های حساس هنوز یک نام است که اتفاقات را روایت می‌کند؛ مثل همین جام جهانی که در دل آن هستیم، جایی که شروع برای آرژانتین کوبنده بود؛ دقیقاً شبیه گل‌های لئو؛ نه یکی نه دو تا، که با سه گل در شروع کار، به همه فهماند این تیم قرار نیست فقط مدعی باشد بلکه شخصیت قهرمانی را هنوز حفظ کرده است.

واقعیت این است که مسی برای آرژانتین فقط از نظر فنی مهم نیست، بلکه یک پناهگاه ذهنی هم هست. وقتی بازی گره می‌خورد، وقتی فشار بالا می‌رود، وقتی تردید به زمین نزدیک می‌شود، حضور او نوعی اطمینان تولید می‌کند. برای همین، نقش او فراتر از سن است، فراتر از دقایق بازی و حتی فراتر از شرایط بدنی.

تداوم محور بودن مسی می‌تواند هم نشانه عظمت او باشد، هم نشانه تأخیر آرژانتین در عبور از یک دوران. ستاره‌های بزرگ تا زمانی که هستند، نورشان همه‌چیز را روشن می‌کند، ولی گاهی همین نور، مانع دیده شدن چهره نسل بعد می‌شود.

وابستگی به مسی؛ جدای از بار احساسیِ بالا، می‌تواند یک تعویق تاریخی هم باشد.

با این حال، یک حقیقت وجود دارد که از آن نمی‌شود فرار کرد. بعضی بازیکنان آن‌قدر بزرگ می‌شوند که جداشدنی نیستند. مسی برای آرژانتین دقیقاً همین جایگاه را دارد. او نه فقط کاپیتان یا مهره کلیدی؛ حافظه زنده یک دوران است. تیمی که با او شکست خورده، با او زیر فشار بوده و در نهایت با او به افتخاری رسیده که سال‌ها دنبالش بوده، طبیعی است که دیگر فقط یک بازیکن نباشد.

و حالا مهم‌ترین تیتر فوتبال آرژانتین این است: آرژانتین هنوز با نام مسی تعریف می‌شود. نه فقط چون مسی هنوز می‌تواند تیم را به هرچه می‌خواهد برساند؛ بلکه چون فوتبال این کشور هنوز نتوانسته روایتی نیرومندتر از روایت او بسازد.