بهانه ها برای نکونام همیشه بزرگترند
برای جواد نکونام، فوتبال پیش از آنکه روی خطوط چمن آغاز شود، در اتاق‌های کنفرانس و پشت میکروفن‌ها تمام می‌شود.
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت:
داستانی تکراری که سال‌هاست از تیمی به تیم دیگر کوچ می‌کند: زمین کج است، پروازها طولانی، باد مخالف می‌وزد و دست‌های نامرئی مانع پیروزی‌اند!
تقابل تراکتور پرستاره با الشمال قطر در مسقط عمان می‌توانست جشن نخستین برد آسیایی این تیم باشد، اما پیش از سوت بازی، سنگر بهانه‌ها محکم‌تر از تدابیر تاکتیکی چیده شد.
حمله به AFC، شکوه از سلب میزبانی، ۱۸ ساعت معطلی در پرواز و ادعای این‌که «همه‌چیز به نفع الشمال طراحی شده»، دقیقاً همان ادبیات آشنای فرار رو به جلوی نکونام بود.
مربی‌ای که کهکشانی‌ترین اسکواد فوتبال ایران را با انبوهی از ملی‌پوشان و مهره‌های چند ده میلیاردی در اختیار دارد، برابر تیم رده پنجمی لیگ ستارگان قطر باز هم در قامت یک مظلوم همیشگی ظاهر شد.
جالب اینجاست که در منطق نکونام، اگر بازی در تبریز بود، برد قطعی تلقی می‌شد، اما در زمین بی‌طرف، کیفیت فنی بازیکنان پشت بهانه‌های سفر پنهان شد.
تساوی کسل‌کننده و بدون گل برابر الشمال، آیینه تمام‌نمای فوتبالی محتاط، ترسو و فاقد ایده هجومی بود؛ نمایشی که هیچ سنخیتی با پتانسیل ویرانگر خط آتش تراکتور نداشت.
تراکتور برای مدعی بودن در آسیا بسته شده، نه برای ثبت توقف‌های ملال‌آور و توجیه‌های فرسایشی. تا زمانی که ریشه ناکامی‌ها در عوامل بیرونی جست‌وجو شود و مسئولیت بن‌بست تاکتیکی پذیرفته نشود، بهانه‌ها همیشه از افتخارات و آرزوهای بزرگ هواداران سبقت خواهند گرفت.