استقلال و تراکتور در آسیا؛ آغاز یک فرصت یا تکرار یک نگرانی؟

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: آسیا منتظر نماند تا فوتبال ایران از تعطیلی و بلاتکلیفی بیرون بیاید.

مهلت معرفی نمایندگان ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا تمدید نشد» این جمله هم مشخص کننده‌ است هم ترسناک! با این خبر حضور استقلال و تراکتور در لیگ نخبگان آسیا تقریبا قطعی شد؛ دو باشگاهی که قرار است تا دهم خرداد به AFC معرفی شوند. 

در ظاهر، این دو تیم پرهوادار و صاحب‌نام بهترین گزینه‌ها برای رسیدن به مهم‌ترین ویترین باشگاهی قاره هستند. اما پشت این مسئله، یک نگرانی جدی هم وجود دارد. نمایندگان ایران قرار است از دل لیگی راهی آسیا شوند که بیش از دو ماه است تعطیل شده و فعلاً هم قرار نیست از سر گرفته شود.

همین توقف طولانی، مسئله را از یک خبر ساده فراتر می‌برد. استقلال و تراکتور در شرایطی باید خود را برای سطح اول فوتبال باشگاهی آسیا آماده کنند که از کوران مسابقات دور بوده‌اند و در فضایی مبهم تمرین کرده‌اند. 

در فوتبال حرفه‌ای، تمرین به‌تنهایی جای مسابقه را پر نمی‌کند. بازیکنی که هفته‌ها از فشار واقعی بازی دور بوده، به‌تدریج ریتم، هماهنگی و بخشی از آمادگی ذهنی و بدنی‌اش را از دست می‌دهد. مسابقه فقط محل نتیجه گرفتن نیست؛ بخشی از فرآیند آماده ماندن است.

از این زاویه، نگرانی درباره استقلال و تراکتور فقط نگرانی برای دو باشگاه نیست؛ مسئله به وضعیت کلی فوتبال ایران برمی‌گردد.

فوتبالی که سال‌هاست با بی‌نظمی در تقویم، ابهام در تصمیم‌گیری، مشکلات مالی و ضعف زیرساخت دست‌وپنجه نرم می‌کند، حالا باید دو نماینده‌اش را در شرایطی به آسیا بفرستد که از ریتم طبیعی رقابت دور مانده‌اند. این یعنی فاصله‌ای جدی با رقبایی که از دل فصل، از بطن مسابقه و از مسیر برنامه‌ریزی روشن وارد لیگ نخبگان می‌شوند.

روی کاغذ، حضور استقلال و تراکتور فرصتی برای دیده شدن، رقابت در سطح بالاتر و حفظ اعتبار در قاره است. اما اگر این حضور با آمادگی ناکافی و همان آشفتگی همیشگی همراه باشد، لیگ نخبگان می‌تواند بیشتر از آنکه صحنه پیشرفت باشد، صحنه آشکار شدن ضعف‌های فوتبال ایران شود.

حضور استقلال و تراکتور در آسیا حالا تقریبا قطعی است. سؤال اما همچنان سر جایش مانده: فوتبال ایران می‌خواهد فقط در لیگ نخبگان حاضر باشد، یا واقعاً برای رقابت آماده است؟