ژاپن؛ مدعی خاموشی که حالا با قدرت حرف می‌زند

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: هرچند که ژاپن باز هم نتوانست هلند را شکست دهد اما این فقط یک تساوی ساده نبود؛ بلکه پیامی روشن بود برای هلند و  هر تیمی که هنوز ژاپن را با عینک قدیمی نگاه می‌کند.

این تیم نیامده تا فقط آبرومندانه بازی کند، آمده تا خودش را به عنوان یک مدعی جا بیندازد.

هلند با آن همه نام بزرگ، با آن همه ادعا و با آن همه زرق‌وبرق، مقابل تیمی گیر کرد که نه هیاهو دارد نه نمایش‌های اغراق‌شده. ژاپن با همان چیزی امتیاز گرفت که سال‌هاست سرمایه اصلی‌اش بوده؛ نظم، انضباط، تمرکز و ایمان به کار جمعی.

این تیم شاید هنوز کامل نباشد، شاید هنوز جا برای ترمیم داشته باشد، اما یک ویژگی مهم و اصلی دارد، راحت بازی را از دست نمی‌دهد، راحت نمی‌شکند و راحت تسلیم اسم‌ها نمی‌شود.

ژاپن دیگر آن تیم دوست‌داشتنی، منظم و محترمی نیست که فقط تحسین شود. حالا تیمی ست که باید جدی گرفته شود.

تیمی که می‌تواند بازی را برای مدعیان سخت و فرسایشی کند. تیمی که اگر به او فضا بدهی، مجازاتت می‌کند و اگر لحظه‌ای تمرکزت را از دست بدهی، از دل همان غفلت به تو ضربه می‌زند.

برای هلند، این نتیجه بیشتر از آن‌که یک امتیاز از دست‌رفته باشد، یک هشدار بود.

هشدار درباره تیمی که هنوز به اعتبار تاریخی‌اش می‌نازد. هلند پر از استعداد و نام است، اما در فوتبال ملی امروز، اسم بزرگ دیگر به‌تنهایی بازی را نمی‌برد.

تیمی موفق‌تر است که کمتر اشتباه کند، بیشتر دوام بیاورد و در لحظه‌های بحرانی از هم نپاشد.

 ژاپن دقیقاً همین را نشان داد؛ این‌که در جام جهانی، شخصیت فقط در حمله تعریف نمی‌شود، در واکنش بعد از ضربه خوردن هم معنا پیدا می‌کند.

ژاپن در این جام بی‌نقص نیست؛ اما خطرناک است. خطرناک، چون بلد است چطور در بازی بماند. خطرناک، چون از عقب افتادن نمی‌ترسد. خطرناک، چون به‌جای تکیه به یک ستاره، به یک سیستم تکیه کرده است.

و در تورنمنتی مثل جام جهانی، گاهی همین تیم‌ها از آن‌هایی که پرسر‌وصداترند، جلوتر می‌افتند.