شروع نگرانکننده ایران؛ وقتی تیم ملی فقط نمیخواست ببازد
انتظارات برآورده نشد. نیوزیلند آن حریفی نبود که نتوان مقابلش برنده شد؛ بلکه تیم ایران، شخصیت پیروز نداشت...
نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: در اولین دیدار تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، بیشتر از آنکه نتیجه مساوی توی ذوق بزند، ذهنیت حاکم بر نیمکت ایران بود که خودنمایی کرد. تیمی که باید نشانهای از جسارت، آمادگی و ابتکار میداشت، بیشتر از هر چیز تصویری از احتیاط، تردید و بیبرنامگی ارائه کرد.
امیر قلعهنویی بار دیگر همان چهره آشنای خود را نشان داد؛ مربیای که در لحظات مهم، بیشتر از آنکه به بردن فکر کند، نگران نباختن است.
شاید این نگاه در بعضی بازیها قابل درک باشد، اما مقابل حریفی مثل نیوزیلند، آن هم در بازی اول، چنین رویکردی بیشتر از هر چیز یک نشانه نگرانکننده دارد: تیم ملی هنوز با اعتماد و ذهنیت برتری به میدان نمیآید..
ایراد فقط به نتیجه یا جزئیات فنی محدود نمیشود؛ مسئله اصلی، نوع مواجهه با جریان بازی بود. تیم ملی در بخشهایی از مسابقه، نه ریتم مشخصی داشت، نه نقشه روشنی برای کنترل بازی.
نه در خلق موقعیت آن انسجام لازم دیده میشد، نه در مدیریت مسابقه آن اطمینان موردنیاز. بحث بر سر تیمی است که از اساس، شمایل یک تیم با برنامه را نداشت.
وقتی تیم از ریتم میافتد، اولین انتظار این است که مربی دخالت کند، فکر تازه بدهد و بازی را از رخوت بیرون بیاورد. اما یکی از جدیترین نقدها به قلعهنویی همینجاست؛ اصرار بیش از حد به حفظ وضع موجود. بعضی مربیان تصور میکنند دست نزدن به تیم، نشانه اعتماد است؛ در حالی که خیلی وقتها فقط نشانه تردید است.
اگر تیم ملی قرار است در این سطح حرفی برای گفتن داشته باشد، نمیتواند با این میزان محافظهکاری جلو برود. فوتبال ملی، بهویژه در جام جهانی، جایی برای این همه صبر و ملاحظهکاری نیست.
فوتبال فقط با انتخاب بازیکن و تعویض بهموقع پیش نمیرود؛ تیم باید ایده داشته باشد و بتواند آن ایده را در زمین اجرا کند.
ایران مقابل نیوزیلند، بیشتر از آنکه تیمی آماده برای برد باشد، تیمی بود که فقط نمیخواست ببازد. و این، برای شروع جام جهانی، اصلاً نشانه خوبی نیست.