هشت تیم، صفر برد؛ اعراب در جام جهانی چه پیامی فرستادند؟
شکستهای سنگینِ بعضی تیمها مثل الجزایر، تونس، عراق و اردن مقابل حریفان نامدار یادآوری میکند که رسیدن به جام جهانی برای بعضیها، فقط یک موفقیت بزرگ است؛ اما رقابت واقعی، داستان سختتر و بیرحمتری دارد.
نغمه افشار در گروه ورزشی چندثانیه آنلاین نوشت:
نگاهی به تیمهای حاضر در جام جهانی بیندازید. زیادتر شدهاند. بعضی اولین بارشان است به این سطح آمدهاند اما آیا فوتبالشان عمق دارد؟
هشت تیم عرب در جام جهانی ۲۰۲۶ حاضر شدهاند؛ یک رکورد تاریخی، یک حضور پرشمار و یک تصویر کمسابقه از گسترش فوتبال عربی در بزرگترین صحنه جهان. اما حاصل بازی اول همه آنها یک اتفاق مشترک بود: هیچکدام نبردند!
در نگاه اول، این آمار میتواند ناامیدکننده به نظر برسد. هشت نماینده، بدون حتی یک پیروزی؛ اما اگر کمی دقیقتر نگاه کنیم، مسئله فقط نبردن نیست.پیام تیمهای عرب در هفته اول، یکسان نبود. بعضیها فقط امتیاز نگرفتند؛ بعضی دیگر، نشانههایی از بلوغ و رقابتپذیری نشان دادند. و همین تفاوت، اصل ماجراست.
فوتبال عربی در این جام نشان داد که از یک طرف، فاصله با قدرتهای بزرگ هنوز کاملاً از بین نرفته است. شکستهای سنگینِ بعضی تیمها مثل الجزایر، تونس، عراق و اردن مقابل حریفان نامدار یادآوری میکند که رسیدن به جام جهانی برای بعضیها، فقط یک موفقیت بزرگ است؛ اما رقابت واقعی، داستان سختتر و بیرحمتری دارد.
از طرف دیگر، نمیشود همه هشت تیم را در یک قاب گذاشت و با یک حکم واحد رد کرد. تساویهای مهم، مقاومت در برابر حریفان بزرگ، و اینکه بعضی تیمها حداقل توان ساختن موقعیت و گرفتن امتیاز را دارند، نشانه است. نشانهای از اینکه بخشی از فوتبال عربی دیگر فقط برای حک کردن اسم در تاریخ، به جام نمیآید.
اینجا باید از کلیشهها فاصله بگیریم. نه میشود گفت فوتبال عربی شکست خورده، نه میشود از این حضور پرشمار یک تصویر اغراقآمیز از پیشرفت ساخت. جام جهانی جایی نیست که فقط با کمیت تحت تأثیر قرار بگیرد. خیلی زود از تو میپرسد که آیا فقط آمدهای که باشی، یا واقعاً چیزی برای گفتن هم داری؟
هفته اول جام جهانی نشان داد که همه تیمها هنوز به یک سطح واحد نرسیدهاند. بخشی رشد کرده، بخشی هنوز درگیر فاصلهها هستند. بخشی توانسته از ترس نامهای بزرگ عبور کند، بخشی هنوز زیر فشار همان نامها خرد میشود.
بعضیهایشان به مرحله اثرگذاری رسیدهاند و بعضی دیگر هنوز در مرحله تجربهاندوزی خواهند ماند.
و واقعیت این است که هنوز میان حضور تاریخی و اثرگذاری تاریخی فاصله وجود دارد. هنوز بعضی تیمها میتوانند با قدرتهای بزرگ چانه بزنند، اما بعضی دیگر هنوز فقط امیدوارند آسیب کمتری ببینند.