برزیل صعود کرد؛ ژاپن حذف شد، اما قصه به این سادگی نبود

نغمه افشار در چندثانیه آنلاین نوشت: بعضی پیروزی‌ها بعد از سوت پایان جا برای هیچ بحثی نمی‌گذارند و بعضی دیگر تازه از همان لحظه سؤال‌ها شروع می‌شوند. برد برزیل مقابل ژاپن از دسته دوم بود.

نتیجه این بود و شاید هم قابل پذیرش: برزیل ۲، ژاپن ۱. یک مدعی بزرگ صعود کرده و یک تیم آسیایی از جام کنار رفته است. اما فوتبال همیشه به اندازه تیتر اخبار ساده نیست. کافی بود نود دقیقه بازی را ببینی تا متوجه شوی این مسابقه بیشتر از آنکه درباره صعود برزیل باشد، درباره به سختی افتادن آنها بود.

ژاپن حذف شد، اما نه به شکل تیمی که زیر وزن نام حریف له شده باشد. برعکس، کاری کرد که برزیل برای عبور از این مرحله، از همه داشته‌هایش خرج کند. این تفاوت مهمی است. بسیاری از تیم‌ها مقابل قدرت‌های بزرگ می‌بازند و فقط یک نتیجه در کارنامه‌شان ثبت می‌شود؛ اما بعضی تیم‌ها پیش از رفتن، حریف را وادار می‌کنند بهای صعودش را کامل بپردازد. ژاپن از همین دسته بود.

اینجاست که حذف لزوماً به معنای کوچک شدن نیست. گاهی تیمی از جام بیرون می‌رود، اما همزمان جایگاهش را در ذهن مخاطب بالاتر می‌برد. ژاپن در این مسابقه دقیقاً چنین کاری کرد.

برای برزیل اما ماجرا پیچیده‌تر است. این تیم همچنان یکی از جدی‌ترین مدعیان جام محسوب می‌شود و همچنان نامش پیش از شروع مسابقه روی شانه هر حریفی سنگینی می‌کند. اما بازی مقابل ژاپن یک واقعیت مهم را هم یادآوری کرد؛ بین ترسناک بودن و مدعی بودن فاصله‌ است.

برزیل پیروز شد، اما تیمی که برای عبور از یک مرحله حذفی تا این اندازه انرژی مصرف می‌کند، قرار است در مراحل سخت‌تر چه کار کند؟

ژاپن دقیقاً همان کاری را انجام داد که تیم‌های بالغ فوتبال انجام می‌دهند؛ مسابقه را به جایی برد که حریف نتواند فقط با نام و سابقه‌اش برنده شود. برزیل برای این پیروزی مجبور شد فوتبال بازی کند، فکر کند و بجنگد. شاید همین بزرگ‌ترین دستاورد تیمی باشد که حالا دیگر در میان قدرت‌های درجه دوم فوتبال جهان تعریف نمی‌شود.

شاید ژاپن به مرحله بعد نرسید، اما تصویری که از خود به جا گذاشت، از بسیاری تیم‌های صعودکننده قابل احترام‌تر بود.