کوچ اجباری مستأجران به اتاق‌های کوچک؛ سکونت اشتراکی، «زیستِ اضطراری» است

به گزارش چندثانیه آنلاین، هوشنگ فروغمند اعرابی، پژوهشگر حوزه معماری و شهرسازی به اقتصادنیوز گفت:

این وضعیت حاصل فشارهای همزمان اقتصادی، شهری و تغییرات اجتماعی است که در آن طبقه متوسط دیگر میان انتخاب «خانه بهتر و بدتر» قرار ندارد.

پشت تحولاتی مثل گسترش اتاق‌های ۴ تا ۱۵ متری و زندگی اشتراکی، کاهش شدید توان خرید و افت امنیت سکونتی نهفته است.

برای بخشی از حقوق‌بگیران، زندگی اشتراکی یک انتخاب داوطلبانه نیست، بلکه شکلی از زیست اجباری است که تحت فشار شرایط اقتصادی به آن تن داده‌اند.

مستأجران با وجود اشتغال، دیگر توانایی تأمین هزینه یک واحد مستقل را ندارند و برای حفظ دسترسی به فرصت‌های شغلی و خدمات شهری، ناچار به حذف حریم خصوصی خود شده‌اند.

این روند نشانه هشدار برای آینده شهرهاست که می‌تواند بر ساختار اقتصادی اثر بگذارد، زیرا تقسیم هزینه میان چند نفر در بلندمدت خود به عاملی برای افزایش قیمت‌ها تبدیل می‌شود.

باید میان «کوچک‌متراژ بودن» و «فقر مسکن» تفاوت قائل شویم و ضوابطی برای حداقل‌های غیرقابل‌چشم‌پوشی نظیر نور، تهویه و ایمنی در این واحدها تعریف کنیم.

خانه دیگر نه فضایی برای آرامش و تعلق، بلکه به سرپناهی موقت و فشرده برای بقای اقتصادی در کلان‌شهرها تقلیل یافته است.

اگر این سبک سکونت به رسمیت شناخته نشود و تحت نظارت قرار نگیرد، پیامدهایی نظیر فرسایش حریم خصوصی و کاهش سلامت روان جامعه را تشدید خواهد کرد.