سوگواری در عصر شبکههای اجتماعی؛ از آیینهای سنتی تا سوگ مجازی
گسترش شبکههای اجتماعی، سوگواری سنتی را به «سوگواری مجازی» بدل کرده؛ پدیدهای دووجهی که هم میتواند همبستگی ملی را تقویت کند و هم بستری برای بروز خشمها و نقد ساختارهای قدرت باشد.
روزنامه اعتماد در یادداشتی نوشت: گسترش شبکههای اجتماعی، سوگواری سنتی را به «سوگواری مجازی» بدل کرده؛ پدیدهای دووجهی که هم میتواند همبستگی ملی را تقویت کند و هم بستری برای بروز خشمها و نقد ساختارهای قدرت باشد.
سوگواری برای جانباختگان و قربانیان حوادث تلخ، واکنشی عمیقاً انسانی و اجتماعی است که همزمان کارکردی روانی و جمعی دارد و به کاهش احساس تنهایی در مصیبت کمک میکند.
در جامعه ایران، سوگواری همواره در بستر آیینها، مناسک مذهبی و فرهنگهای محلی معنا یافته و نقشی مهم در بازتولید همبستگی اجتماعی ایفا کرده است.
گسترش شبکههای اجتماعی این تجربه دیرپا را وارد مرحلهای تازه کرده و شکل نوینی از سوگ جمعی، یعنی سوگواری مجازی را پدید آورده است.
سوگواری مجازی به واسطه ویژگی فرازمانی و فرامکانی رسانههای دیجیتال، مرزهای جغرافیایی و فرهنگی را درنوردیده و یک حادثه تلخ را به مسئلهای ملی یا فراملی تبدیل میکند.
این نوع سوگواری، در کنار تنوع و خلاقیت رسانهای، به پدیدهای وابسته به منطق دیدهشدن و بازنشر بدل میشود که اغلب به افول سریع سوگ میانجامد.