ترس از وابستگی در زندگی مشترک؛ چرا بعضی‌ها عشق را با از دست دادن آزادی اشتباه می‌گیرند؟
بعضی آدم‌ها تا وقتی رابطه در حد دوست داشتن است، حالشان خوب است؛ اما همین که حرف از تعهد و زندگی مشترک می‌شود، عقب می‌کشند. انگار قرار است بخشی از خودشان را هم از دست بدهند.
گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین نوشت:
ممکن است کسی از تنهایی خسته باشد، اما هم‌زمان از اینکه بیش از حد به یک نفر نزدیک شود هم بترسد. دلش رابطه می‌خواهد، اما وقتی رابطه جدی‌تر می‌شود، دنبال راهی برای عقب رفتن می‌گردد؛ کمتر حرف می‌زند، فاصله می‌گیرد یا مدام به خودش یادآوری می‌کند که «من به کسی نیاز ندارم».
این ترس همیشه از خود رابطه نمی‌آید. تجربه‌های قبلی، خیانت، ترک شدن یا حتی بزرگ شدن در خانه‌ای که در آن وابستگی با درد و دعوا همراه بوده، می‌تواند روی نگاه آدم به عشق اثر بگذارد. با این حال، هر کسی می‌تواند یاد بگیرد که نزدیکی عاطفی الزاماً به معنی از دست دادن خودش نیست.
ممکن است این احساس را گاهی در رفتارهای خیلی معمولی ببینید؛ آدمی که برای خودش وقت و فضای زیادی می‌خواهد، از برنامه‌های مشترک فرار می‌کند یا با جدی شدن رابطه، مدام دنبال بهانه‌ای برای عقب کشیدن است. حتی ممکن است محبت طرف مقابل را هم به چشم توقع و محدودیت ببیند. هرچه رابطه نزدیک‌تر می‌شود، نیاز او به فاصله بیشتر خودش را نشان می‌دهد.
دو نفر می‌توانند عاشق هم باشند و همچنان زندگی و دنیای خودشان را داشته باشند؛ دوستان خودشان را ببینند، برای علایقشان وقت بگذارند و در تصمیم‌های شخصی مستقل بمانند. نزدیک شدن به یک نفر قرار نیست آدم را از خودش دور کند. اتفاقاً رابطه‌ای که در آن هر دو نفر برای هم جا باز می‌کنند، معمولاً جای نفس کشیدن بیشتری دارد.