کافه‌ها میدان نبرد نیستند؛ مسئله کشور چند ساز و صندلی است؟
کافه‌ها میدان نبرد نیستند. آن‌ها یکی از آخرین پناهگاه‌های باقی‌مانده زندگی شهری هستند.
روزنامه سازندگی نوشت:
کافه در ایران امروز صرفاً یک واحد تجاری نیست. کافه یکی از معدود فضاهای عمومی باقی‌مانده برای گفت‌وگو، معاشرت، تنفس فرهنگی و تجربه زندگی مدنی است.
برخورد با کافه‌ها، حتی اگر در قالب نظارت صنفی باشد اما در ذهن جامعه به‌عنوان یک تصمیم سیاسی برداشت خواهد شد. نمی‌توان از یک‌سو از هنرمندان ایران در خارج از کشور خواست به کشور بازگردند و از سوی دیگر اجرای موسیقی زنده در کافه را جرم دانست.
هنر حکمرانی در چنین جامعه‌ای نه حذف تفاوت‌ها بلکه مدیریت آن‌هاست. کشوری که باید از جنگ، تحریم، محاصره دریایی و هوایی، گرانی، تورم، مشکلات اقتصادی و فشارهای اجتماعی عبور کند بیش از هر چیز به اعتماد نیاز دارد. پلیس می‌تواند ستون این اعتماد باشد اما نه با برخورد قهری. اعتماد زمانی شکل می‌گیرد که شهروندان احساس کنند، حکومت میان تهدیدهای واقعی و تفاوت‌های عادی اجتماعی تمایز قائل است.
کافه‌ها میدان نبرد نیستند. آن‌ها یکی از آخرین پناهگاه‌های باقی‌مانده زندگی شهری هستند.