گلایه زن جوان از همسرش: حتی اختیار حقوقم را ندارم
قاضی پرونده که متوجه عمق فاجعه زندگی مشترک این زوج جوان شده بود، گفت صورتجلسه را امضا کنید و یک ماه به کلاسهای مشاوره بروید اگر مشکلتان حل نشد، آن وقت حکم طلاق را صادر میکنم.
صبح یکی از روزهای شلوغ دادگاه خانواده، زن جوانی در حالی که چادرش را محکم دور خود پیچیده بود، با چشمانی اشکبار وارد شعبه شد و با صدایی لرزان از قاضی خواست تا به حرفهایش گوش دهد.
به گزارش جوان، وی که لرزش محسوسی در صدایش بود در حالی که سعی میکرد اشکهایش را پنهان کند، گفت: «سه سال است که ازدواج کردهام و در این مدت حتی یک بار هم حس نکردم که همسرم، مرا شریک زندگی خود میداند. او برای من مثل یک غریبه است که فقط در خانهاش زندگی میکند. حتی اختیار حقوقم را هم ندارم.»
در همین موقع همسر او نیز وارد شعبه شد؛ مردی حدود ۳۰ ساله که با نگاهی جدی و کمی خسته، به قاضی سلام کرد و کنار همسرش نشست.
مونا این بار با صدایی بلندتر و کمی خشمگین ادامه داد: «من سالهاست دارم در اداره کار میکنم و همه حقوقم را به خانه میآورم اما در خانه حتی حق ندارم که بگویم پولم را چطور خرج کنم. حتی برای خرید یک لباس ساده یا یک هدیه برای مادرم باید از او اجازه بگیرم.»
زن جوان لحظهای سکوت کرد و بعد دوباره ادامه داد: «او حتی برای کوچکترین تصمیمات زندگیمان هم با من مشورت نمیکند. خودش تصمیم میگیرد و من باید فقط اجرا کنم. من حس میکنم در خانه خودم یک مستأجرم.»
قاضی سؤال کرد: «خانم، آیا شما با همسرتان در این باره صحبت کردهاید؟»
مونا نگاهش را پایین انداخت و گفت: «دعوا هم کردهایم، حتی پدر و مادرم هم چند بار با او صحبت کردهاند. او همیشه یک جمله را تکرار میکند؛ مگر تو برای خانه زحمت میکشی؟ مگر تو نانآور خانهای؟ من پول میبرم، پس من تصمیم میگیرم. همه تلاشهای من بینتیجه بوده، چون او نه تنها مرا درک نمیکند، بلکه همیشه به من حس بیارزشی میدهد.»
قاضی با شنیدن این حرفها رو به محسن کرد و پرسید: «آقای محسن، نظر شما چیست؟»
محسن با نگاهی به قاضی و همسرش گفت: «آقای قاضی! من همه کارهای خانه را انجام میدهم. من کار میکنم و پول میآورم. خانم هم کار میکند، اما پول او برای خرج خانه کافی نیست و بیشتر پول خانه از من است. اگر او نخواهد، من نمیتوانم اجازه دهم که پولها را هر جور بخواهد خرج کند.»
قاضی گفت: این چه طرز تفکر و صحبتی است؟ شما هنوز متوجه نشدهاید که زن و شوهر باید در زندگی با هم شریک باشند، نه اینکه یکی رئیس باشد و دیگری کارگر. شما بهعنوان همسر وظیفه دارید که به همسرتان احترام بگذارید و نظر او را بپرسید.
محسن کمی به فکر فرو رفت و گفت: «شاید درست میگویید، اما من همیشه فکر میکردم که وظیفه مرد است که تصمیم بگیرد و زن باید تابع باشد. به نظرم این یعنی مرد خانواده و سرپرست بودن.»
در همین موقع همسرش حرف او را قطع کرد و گفت: «اگر تو واقعاً مرد خانوادهای، پس چرا به من به چشم یک غریبه نگاه میکنی؟ چرا هیچ وقت از من نپرسیدی که چه میخواهم؟ چرا هیچ وقت برای احساساتم ارزش قائل نمیشوی؟»