الگوی استفاده از فضاهای سبز شهری در طبقات مختلف؛ چه کسی واقعاً از پارکها استفاده میکند؟
خیالمان راحت است که پارک در دسترس همه است، اما همین که از یک پارک محلی در جنوب شهر راه بیفتید و خودتان را به یک بوستان مجهز در شمال برسانید، میفهمید قصه آنقدرها هم عادلانه نیست.
شیدا حصاری در چندثانیه نوشت:
خیالمان راحت است که پارک در دسترس همه است، اما همین که از یک پارک محلی در جنوب شهر راه بیفتید و خودتان را به یک بوستان مجهز در شمال برسانید، میفهمید قصه آنقدرها هم عادلانه نیست.
در هر محلی که وضعیت اجتماعی و اقتصادی بهتری دارد، دسترسی به پارکهای تمیزتر و امنتر هم بیشتر است؛ یعنی محلههایی که مدرسه خوب و خیابانهای منظم دارند، معمولاً از نظر پارک هم وضعشان بد نیست.
آن طرفتر، در محلههای فشرده و کمبرخوردار، همین چند تکه فضای سبز با ساختمانهای قدیمی و خانههای کوچک باید بار همه چیز را به دوش بکشد. از بازی بچهها و دورهمی نوجوانها تا استراحت مردمی که جایی برای نفس کشیدن در خانه ندارند.
نوع استفاده از پارک هم طبقاتی شده است؛ در بعضی محلات از پارک بهعنوان جایی برای ورزش، پیادهروی منظم و فعالیتهای فرهنگی استفاده میکنند، و در بعضی نقاط، کارکرد اصلی آن پیکنیک، نشستن و تماشا کردن است.
هر چه پارک به خانه نزدیکتر باشد، مردم بیشتر و روزمرهتر سراغش میروند؛ هر چه فاصله و دردسر رفتوآمد بیشتر شود، استفاده به چند ساعت در تعطیلات یا مناسبتها منحصر میشود.
این یعنی ساکن محلهای با پارک محلی، میتواند در مسیر خرید نان یا بعد از مدرسه، چند دقیقه زیر درخت بنشیند، اما کسی که برای رسیدن به پارک درستوحسابی باید مسیر طولانی طی کند، عملاً از استفاده روزمره جا میماند.
پاسخ به این سؤال که «چه کسی واقعاً از پارکها استفاده میکند؟» ساده نیست. تقریباً همه میروند، اما برای عدهای پارک یعنی بخشی از روتین سلامت و آرامش و برای بخشی دیگر، تنها راه فرار موقت از تنگی خانه و خستگی شهر است.