وقتی چتجیپیتی سرِ جلسه امتحان مینشیند
امتحانات امسال نورعلی نور بود، بیشتر شبیه رفع تکلیف و کمتر شبیه سنجیدن آگاهی و توانایی. نقش مهم چت جی پی تی در این میان انکارناپذیر بود!
نیلوفر موسوی در چندثانیه آنلاین نوشت: در روزهایی که امتحانات مدارس به شکل مجازی برگزار شد فاصله میان دیدن سؤال تا رسیدن به جواب، دیگر ربطی به فکر کردن نداشت؛ تنها چند کلیک کار را راه میانداخت! کپی، پیست، اینتر؛ چند ثانیه بعد، پاسخی مرتب، بیاشتباه و خدمت رسانی مفید هوش مصنوعی!
اسم این کار را تقلب بگذاریم یا نه مهم نیست، مسئله حیاتی این است که دانشآموزان راه میانبُر پیدا کردهاند و شکلِ رابطه با یادگیری آرامآرام در حال عوض شدن است.
ما داریم نسلی را تماشا میکنیم که ممکن است زودتر از آنکه یاد بگیرد چطور فکر کند، یاد بگیرد چطور جواب بگیرد. راهی که به جای ساختنِ ذهن، فقط رسیدن به خروجی را یاد میدهد.
در امتحان آنلاین امسال، برای خیلیها خواندن سؤال دیگر جایی برای مکث، کلنجار، اشتباه، خط زدن و دوباره فکر کردن نبود. بلکه مهارت پرسش آن سوال از چت جی پی تی و گرفتن سریع جواب اهمیت داشت.
به همین سادگی، یکی از مهمترین بخشهای آموزش، یعنی تقلا برای فهمیدن حذف شده است.
وقتی دانشآموز به جای فکر کردن، فقط درخواست پاسخ مناسب دادن را یاد بگیرد، وقتی به جای فهمیدن مسئله، مهارتش در گرفتن پاسخ از هوش مصنوعی بیشتر شود، آموزش بی روح میشود؛ جایی که نمره بالا میرود، اما یادگیری نه. جایی که برگه امتحان ممکن است کامل باشد، اما ذهنی که باید پشت آن کاملتر میشد، بی استفاده مانده است.
امتحانی که چتجیپیتی جوابش را مینویسد، معدل را نجات میدهد، اضطراب شب امتحان را کمتر میکند، شاید حتی برای لحظهای این توهم را بسازد که همهچیز خوب پیش رفته؛ اما پرسش اصلی اینجاست که اعتمادبهنفسی که باید از توانایی بهوجود بیاید کجاست؟ دانشآموزی که باید کمکم جرأتِ فکر کردن پیدا کند، داریم؟
هوش مصنوعی ذاتاً چیز بدی نیست. برعکس، اگر درست و بهجا استفاده شود، میتواند به یکی از مهمترین ابزارهای یادگیری تبدیل شود؛ معلم کمکیِ صبوری که توضیح میدهد، مثال میزند، تمرین میسازد و حتی به دانشآموز فرصت میدهد بیاسترس سؤال بپرسد.
اما همین ابزار مفید، وقتی جای دانشآموز در امتحان را میگیرد، کارکردش عوض میشود.