اعتبار امتحان مجازی چقدر است؟
با مجازی شدن امتحانات دانشگاهی، دغدغه عدالت آموزشی و سنجش واقعی یادگیری بیش از همیشه پررنگ شده؛ آزمونی که شاید امنتر باشد، اما لزوماً منصفانهتر نیست.
نگار صالحی در چندثانیه آنلاین نوشت: امتحان مجازی شاید سادهترین راهحل باشد، اما لزوما عادلانهترین راهحل نیست.
کلاسهای مجازی برای مدارس بازدهی مناسب ندارند، این در آینده بیشتر مشخص خواهد شد، همانطور که بعد از دورهی کرونا آمار خوبی از این نوع آموزش به دست نیامد. اما مسئله مهمتر در سطح دانشگاه و امتحانات آن به صورت مجازی است.
وقتی امتحانات دانشجویان در فضای مجازی برگزار شود، معنای آزمون هم تغییر میکند. رئیس دانشگاه آزاد گفته در شرایط فعلی، امتحانات مجازی برگزار میشود؛ تصمیمی که در ظاهر برای امنیت گرفته شده و شاید قابل دفاع است. اما برای دانشجو، ماجرا به این سادگی نیست.
امتحانی که در اتاق خواب، کنار صدای رفتوآمد خانه و با اینترنت ناپایدار و وسوسه همیشهحاضرِ تقلب برگزار میشود، چقدر میتواند معیاری واقعی برای سنجش یادگیری باشد؟
امتحان، فقط چند سؤال و جواب نیست؛ یک موقعیت جدی برای اندازهگیری دانش، تمرکز، انضباط و کیفیت یادگیری است. اما در امتحان مجازی، این موقعیت از اساس ترک برمیدارد.
خانه، حوزه امتحانی نیست. یکسو قطعی اینترنت است، سوی دیگر صدای خانواده، پیامهای تلفن، استرس جا ماندن از سامانه و این وسوسه دائمی که وقتی راه تقلب باز است، چرا فقط عدهای باید هزینه صداقت را بدهند؟
دانشگاه هم بهخوبی میداند که برگزاری امتحان استاندارد مجازی، فقط با راهاندازی یک سامانه ممکن نمیشود. وقتی امکان نظارت یکسان برای همه وجود ندارد، وقتی شرایط دانشجوها شبیه هم نیست، وقتی عدالت در بستر آزمون محل تردید است، نمره نهایی دیگر فقط بازتاب یادگیری نیست.
در این میان، بیشترین فشار روی همان دانشجویی است که میخواهد درست پیش برود. کسی که هم باید با شرایط نابرابر کنار بیاید، هم با اضطراب محیط، هم با این حس تلخ که شاید در نهایت، صداقت او کمامتیازتر از زرنگی دیگران تمام شود.
دانشجویانی که بعد از تحصیل باید وارد بازار کار شوند، آیا یادگیری و مهارت را تمام و کمال کسب کردهاند؟ این را آینده پاسخگو خواهد بود!