کیسینجر؛ دیپلمات صلح یا معمار ادامه جنگ ویتنام؟

به گزارش گروه بین الملل چندثانیه آنلاین: کیسینجر از سال ۱۹۶۹ به‌عنوان مشاور امنیت ملی ریچارد نیکسون، نقش مهمی در تصمیم‌های مربوط به جنگ ویتنام داشت. دولت نیکسون نه‌تنها جنگ را پایان نداد، بلکه دامنه آن را به کامبوج و لائوس نیز گسترش داد. اسناد رسمی وزارت خارجه آمریکا نشان می‌دهد کیسینجر در تصمیم‌گیری درباره عملیات نظامی در کامبوج و لائوس و مذاکرات صلح پاریس نقش مستقیم داشت.

یکی از بحث‌برانگیزترین اقدامات، بمباران مخفیانه کامبوج بود. در اسناد منتشرشده، یادداشت کیسینجر به نیکسون درباره ادامه حملات ب۵۲ به مواضع نیروهای ویتنام شمالی در کامبوج ثبت شده است. این عملیات در شرایطی انجام می‌شد که بخش‌هایی از آن از افکار عمومی و کنگره پنهان نگه داشته شده بود.

منتقدان کیسینجر معتقدند سیاست نظامی او و نیکسون هزینه سنگینی برای مردم منطقه داشت. برخی پژوهشگران همچنین استدلال کرده‌اند که بمباران گسترده کامبوج به بی‌ثباتی این کشور و افزایش حمایت از خمرهای سرخ کمک کرد؛ گروهی که بعدها حکومت خونین خود را در کامبوج برپا کردند.

البته تصویر تاریخی کیسینجر یک‌بعدی نیست. او سرانجام در مذاکرات محرمانه پاریس با لِ دوک‌تو به توافق صلح ۱۹۷۳ رسید و همان سال جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. با این حال، منتقدان می‌گویند این دیپلماسی صلح پس از سال‌ها تشدید جنگ و بمباران صورت گرفت و آتش‌بس نیز تنها دو سال بعد با سقوط سایگون عملاً فروپاشید.

میراث کیسینجر، به همین دلیل، همچنان محل مناقشه است: برای برخی، او نماد دیپلماسی واقع‌گرایانه و مذاکره در اوج جنگ سرد است؛ و برای منتقدانش، سیاستمداری که برای دستیابی به اهداف ژئوپلیتیک، ادامه جنگ و بمباران کشورهای جنوب شرق آسیا را پذیرفت.

پ.ن: انتشار عکس بالا بهانه ای برای نگارش این مطلب شد. ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در ۲۲ اوت ۱۹۷۳ هنری کیسینجر، مشاور امنیت ملی خود، را به عنوان وزیر خارجه معرفی کرد.

کیسینجر از ابتدای ریاست‌جمهوری نیکسون یکی از چهره‌های تأثیرگذار در سیاست خارجی دولت او بود و در گسترش جنگ ویتنام به کامبوج نیز نقش مهمی داشت.

او تا پایان دولت جرالد فورد در سال ۱۹۷۷ وزیر خارجه آمریکا باقی ماند.