سه نامزد، یک دشمن؛ ایران در قلب انتخابات اسرائیل
در آستانه انتخابات اسرائیل، نتانیاهو، آیزنکوت و بنت هر سه ایران را تهدیدی جدی می‌دانند، اما درباره هدف و شیوه مقابله با جمهوری اسلامی اختلاف نظر دارند.
آرمان ایرانی در چندثانیه آنلاین نوشت:
در روزهای پایانی انتخابات اسرائیل، نام ایران با تهدید و هراس به کارزار گره خورده است: نتانیاهو از آمادگی برای حمله پیش‌دستانه سخن می‌گوید و هشدار می‌دهد ایران و متحدانش ممکن است برای برهم‌زدن انتخابات حمله کنند. مخالفانش می‌گویند او ترس از جنگ را به خدمت کارزار انتخاباتی گرفته است. در آستانه رأی‌گیری ۵ آبان، ایران هم بخشی از کارنامه‌ای است که نخست‌وزیر باید درباره‌اش پاسخ دهد و هم موضوع وعده‌های کسانی که می‌خواهند جایش را بگیرند.
در میانگین پنج نظرسنجی آخر «اسکاریم» در اول آبان، فهرست آیزنکوت با ۲۲، لیکود نتانیاهو با ۲۱ و فهرست بنت با ۱۴ کرسی پیشتازند. هیچ‌یک از این سه، رویکردی غیرخصمانه به ایران عرضه نمی‌کند؛ هر سه جمهوری اسلامی را تهدیدی جدی می‌دانند. اختلاف‌شان فقط بر سر هدف، شیوه و دامنه مقابله است.
آیزنکوت؛ پایان جنگ با شروط مشخص
آیزنکوت در مصاحبه فروردین با شبکه ۱۲، وعده سرنگونی حکومت ایران را غیرجدی خواند و ترکیب اقدام نظامی و سیاسی را ضروری دانست. معیار پیروزی‌اش چنین بود: «۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم خارج شود، نظارت سخت‌گیرانه بر برنامه هسته‌ای و موشک‌ها برقرار شود و منابع مالی حزب‌الله متوقف شود.»
گزارش مهرماه درباره مواضع او نیز همین جهت‌گیری را نشان می‌دهد: تمرکز بر برچیدن توان هسته‌ای، همراه با تردید درباره امکان سرنگونی از راه اقدام نظامی. در این نگاه، برای اعلام موفقیت لازم نیست حکومت ایران سقوط کند. این تفاوت مهم است، اما به‌خودی‌خود وعده توافق نیست؛ هنوز باید روشن شود این خواسته‌ها چگونه به تهران تحمیل خواهند شد. نتانیاهو از همین‌جا راه دیگری می‌رود.
نتانیاهو؛ تا حکومت هست، کار تمام نیست
نتانیاهو می‌گوید حکومت ایران، اگر باقی بماند، برنامه هسته‌ای و شبکه منطقه‌ای خود را بازسازی خواهد کرد. در نشست امنیتی ۲۶ مهر گفت: «حکومت باید سقوط کند و من آن را سرنگون خواهم کرد.» درباره همراهی آمریکا نیز افزود: «در صورت لزوم، مستقل هم عمل خواهیم کرد.»
او بر حمله پیش‌دستانه به‌جای مهار تهدید تأکید دارد و می‌گوید دستگاه‌های امنیتی را مأمور پیگیری «سرنگونی» کرده است. فشار اقتصادی و نارضایتی داخلی نیز در محاسبه‌اش جای دارند. اما حلقه مفقوده ادعایش، تبدیل ضربه نظامی به سقوط سیاسی است؛ حلقه‌ای که در توضیحات علنی او روشن نشده است. ناتمام‌ماندن کار برای نخست‌وزیر، دلیل ماندن است و هم‌زمان برای رقیب، دلیل تردید در کارآمدی او.
بنت؛ حمله، فقط یکی از ابزارها
بنت نیز سرنگونی را هدف می‌گیرد. در تیرماه، مدعی تشدید ضعف‌های اقتصادی ایران، حمایت از گروه‌های اقلیت و افشای فساد حاکمان شد و وعده داد: «سامانه‌های سایبری توسعه خواهیم داد که توان حکومت برای سرکوب شهروندانش را مختل کنند.»
مرداد هم تاکید کرد: «اگر حزب‌الله به ما شلیک کند، به ایران ضربه می‌زنیم.» در این طرح، فشار بر داخل ایران با تهدید پاسخ مستقیم به اقدامات متحدانش همراه می‌شود. بنت ابزارهای بیشتری معرفی می‌کند؛ اما اجرایی بودن و موفقیت آن‌ها تضمین‌شده نیست. پاسخ‌دادن به حزب‌الله در خاک ایران نیز می‌تواند درگیری لبنان را به جنگی گسترده‌تر تبدیل کند.
وعده‌ها پشت در دولت
تفاوت این سه، در هدف و راه رسیدن به آن است؛ هنوز نمی‌توان از سخنانشان سه برنامه کامل و قطعی ساخت. همان میانگین، مخالفان را با ۵۳ کرسی مقابل ۵۱ کرسی بلوک نتانیاهو نشان می‌دهد؛ هیچ‌کدام اکثریت ۶۱کرسی ندارند. شرکای دولت آینده، میزان همراهی آمریکا و پاسخ ایران، بر اجرای وعده‌ها اثر خواهند گذاشت.
آزمون اصلی پس از رأی‌گیری آغاز می‌شود: کدام وعده به تصمیم دولت تبدیل می‌شود و کدام‌یک پای میز ائتلاف جا می‌ماند؟ سایه ایران با بسته‌شدن صندوق‌ها کنار نمی‌رود؛ از کارزار انتخاباتی به اتاق تصمیم‌گیری منتقل می‌شود.