چرا غرب هنوز به ساز نتانیاهو می‌رقصد؟

ابورن اشاره می‌کند که در حالی که شهرک‌نشینان یهودی در کرانه باختری از تمام حقوق شهروندی برخوردارند، فلسطینیانِ همسایه آن‌ها تحت کنترل همان دولت، هیچ حق رأی یا حقوق اولیه‌ای ندارند. او می‌گوید واژه «دولت یهود» به معنای تسلط یک گروه قومی بر گروه دیگر است؛ واقعیتی که سازمان‌های حقوق بشری بین‌المللی نیز آن را «آپارتاید» نامیده‌اند. 

انحراف در موازنه قدرت؛ ۷ میلیون در برابر نیم میلیارد

یکی از کلیدی‌ترین بخش‌های تحلیل ابورن، اشاره به ناپایداری استراتژیک است. او می‌گوید وضعیت فعلی که در آن کمتر از ۸ میلیون صهیونیست تلاش می‌کنند اراده خود را به نیم میلیارد عرب و بیش از ۱۰۰ میلیون ایرانی دیکته کنند، یک «انحراف عجیب تاریخی» (Bizarre Aberration) است. او تأکید می‌کند که این موازنه قوا به هیچ عنوان نمی‌تواند در بلندمدت دوام بیاورد و فروپاشی آن حتمی است. 

ابورن با استناد به سخنان «دزموند توتو»، معتقد است که اشغالگری، بیش از همه خود اشغالگر را مسخ و دفرمه می‌کند. او با نشان دادن تصاویری از نایب‌رئیس کنست پارلمان اسرائیل، که با افتخار از اعدام و اخراج فلسطینی‌ها سخن می‌گوید، می‌پرسد: «آیا این همان تمدن غربی است که ما ادعای دفاع از آن را داریم؟» او معتقد است جامعه اسرائیل از درون دچار یک فروپاشی اخلاقی شده که پیش‌درآمد فروپاشی سیاسی است. 

پیتر ابورن معتقد است پایان «رویای صهیونیستی» (دولتِ مبتنی بر برتری نژادی)، تنها راه نجات ساکنان این سرزمین است. او پیشنهاد می‌دهد که تنها با اعطای حقوق کامل و برابر به تمام ساکنان (فلسطینی و یهودی) در قالب یک دولت یا هر ساختار دموکراتیک دیگری، می‌توان از فاجعه جلوگیری کرد. وی تأکید می‌کند: «فلسطینی‌ها ثابت کرده‌اند که برای برابری حاضر به سازش هستند، اما این طرفِ اسرائیلی است که نمی‌خواهد از برتری نژادی خود دست بکشد.» 

این روزنامه‌نگار بریتانیایی در نهایت هشدار می‌دهد که اگر اسرائیل و حامیان غربی‌اش یاد نگیرند که به عنوان «همسایه» زندگی کنند، تاریخ به آن‌ها یاد خواهد داد که دوران «ارباب بودن» به پایان رسیده است. او این لحظه را یک نقطه عطف می‌بیند که در آن غرب باید بین «ارزش‌های انسانی» و «حمایت از یک سیستم نژادپرست»، یکی را انتخاب کند.