مجله آتلانتیک: فقط بازندهها نقش دیوانه را بازی میکنند
نظریه «دیوانه» در سیاست خارجی معمولاً زمانی به کار گرفته میشود که قدرتی احساس افول میکند؛ رویکردی که بهگفته منتقدان، ترامپ در جنگ علیه ایران آزمود، اما تهدیدها و بلوفهای پر سر و صدا نهتنها برتری نساخت، بلکه ضعف، نیاز به توافق و ناتوانی در کنترل پیامدهای راهبردی را آشکار کرد.
مهمترین نکته در مورد نظریه دیوانه در سیاست خارجی این است که آن را بازندهها برای بازندهها طراحی کردهاند.
به گزارش چندثانیه و به نقل از آتلانتیک، هیچکس زمانی که احساس میکند در حال پیروزی است، استراتژی دیوانه را اجرا نمیکند. قدرتهای قوی و موفق بر ثبات و قابل پیش بینی بودن تاکید میکنند. قدرتهایی هم که امیدوارند قوی و موفق دیده شوند، چنین میکنند.
وقتی وزیر امور خارجه چین با جهان سخن میگوید، از عباراتی مثل «چین نیرویی قابل اتکا برای ثبات خواهد بود» و چین «بیشترین قطعیت را در این جهان نامطمئن فراهم میکند» استفاده میکند. او میداند که قدرت واقعی نیازی به لاف زدن یا فریاد زدن ندارد. اما کسانی که احساس میکنند قدرشان رو به زوال است، ممکن است غریدن و فریاد زدن را شروع کنند.
در طول شش هفته جنگ علیه ایران، دونالد ترامپ دریافته که مقدار نیرویی که در اختیار دارد نمیتواند بازارهای جهانی انرژی را آرام کند یا آمار رو به افول محبوبیتش را بالا ببرد. او استراتژی دوگانهای را امتحان کرده: وعده پیشرفتهای قریب الوقوع در مذاکرات، و همزمان تهدیدهای خشونت آمیزتر و بیشتری در شبکههای اجتماعی برای ظاهرا تسریع آن مذاکرات. اما اگر این یک استراتژی دیوانه بود، به طرز محسوسی نتوانست برتری مورد نظرش را به دست آورد.
همه میتوانستند ببینند که ترامپ بیشتر از همتایان ایرانیاش خواهان توافق است. یک قاعده سرانگشتی خوب این است که طرفی که بیشتر خواهان توافق است، طرف بازنده است.
ترامپ ریسک را اشتباه محاسبه میکند و انواع پروژهها را به هم میریزد، مثل جنگهای تجاریاش با چین و تلاشش برای کودتا در ششم ژانویه ۲۰۲۱.
ترامپ تهدید کرد اگر با خواستههای او برای بازگشایی تنگه هرمز موافقت نکنند، تمام تمدنشان را نابود خواهد کرد. ایران در برابر تهدید ایستادگی کرد و حالا ترامپ کنترل بر تنگه هرمز و حق دریافت عوارض از کشتیهایی که از آن عبور میکنند را واگذار کرده است.
در نقطهای که ترامپ بیشترین تلاش را برای وحشت اندازی کرد، ایرانیها به درستی حدس زدند که او دارد بلوف میزند. همه میتوانستند وحشت را ببینند، از جمله ایرانیها. پستهایش در تروث سوشال هرچند شوکه کننده بودند اما ناشی از یاس بودند نه عزم. این نسخه ترامپی از استراتژی دیوانه است: فریاد زدن سر مردم در خیابان در حالی که از همان مردم التماس کمک میکند.
