توهمات فرقه «عیسای نارنجی»

نیویورکر نوشت: لیز چنی، جمهوری خواهی که از این حزب جدا شد در خاطرات سال ۲۰۲۳ خود با عنوان «سوگند و شرافت»، لحظه‌ای را توصیف می‌کند که در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ با حیرت تماشا می‌کرد چگونه هم‌ حزبی‌هایش در کنگره برای امضای برگه‌های اعتراض به نتایج انتخابات صف کشیدند. چنی که در تمام دوره اول ریاست‌ جمهوری ترامپ نفر سوم رهبری حزب بود، به این نتیجه رسید که همکارانش از «آفت بزدلی» رنج می‌برند.

او شنید که یکی از آنها، مارک گرین از تنسی، زیر لب زمزمه کرد: «کارهایی که برای عیسای نارنجی می‌کنیم.» حالا این هفته، زمانی که ترامپ در بحبوحه نزاع عمومی با پاپ لئو چهاردهم، تصویری تولید شده با هوش مصنوعی از خود به عنوان مسیح منجی منتشر کرد، بیدرنگ به آن جمله فکر کردم. ترامپ بعدا آن را حذف کرد، اما نه پیش از آنکه خشم مومنان واقعی را برانگیزد.

ترامپ روز بعد در کاخ سفید به خبرنگاران گفت: «من آن را پست کردم. و فکر کردم من را به عنوان یک پزشک نشان می‌دهد و به صلیب سرخ مربوط می‌شود... و فقط اخبار جعلی می‌توانند به آن نتیجه برسند. من مردم را بهتر می‌کنم. مردم را خیلی بهتر می‌کنم.»

خواندن این کلمات به تنهایی کافی نیست. تماشای این سی و هفت ثانیه ضروری است؛ لحظاتی که سقوط شتابان ما را به عنوان یک ابرقدرت به نمایش می‌گذارد. نکته ساده این است: در نسخه اول ترامپ، «عیسای نارنجی» اصطلاحی طعنه‌ آمیز برای ریاکاری جمهوری‌ خواهانی بود که بهتر می‌دانستند اما به فرقه ترامپ پیوستند. در نسخه دوم ترامپ، خود ترامپ فکر می‌کند واقعا تبدیل به عیسای نارنجی شده است.

چگونه می‌توان اقدامات غیرقابل توضیح رئیس‌ جمهور از زمان بازگشت به دفتر را توضیح داد؟ طلاکاری کاخ سفید به عنوان نسخه‌ای مبتذل از واتیکان، دروغ‌های روزافزون و باروک، چسباندن نامش روی همه چیز، و مهمتر از همه، یادآوری‌های مکرر اینکه رهبر ما هیچ محدودیت زمینی بر قدرت خود نمی‌شناسد، در حالی که در خاورمیانه جنگ به راه انداخته و از فتح سرزمین‌های دیگر سخن می‌گوید. او در ژانویه به تایمز گفت: «فقط یک چیز می‌تواند مرا متوقف کند: اخلاق خودم. ذهن خودم.» اول‌ گرایی آمریکا ایدئولوژی این ریاست‌ جمهوری نیست؛ اول‌ گرایی ترامپ است.

حماقت امپراتوران روم باستان به ذهن می‌آید. تاریخ با آن فرمانروایانی که از رعایای خود می‌خواستند آنها را به عنوان «خداوند و خدا» بپرستند، مهربان نبوده است. ترامپ ممکن است پایتخت زیبای ما را با یادبودهای طلایی برای خود زخمی کند، اما این حکومت مبتذل رئیس‌ جمهوری که خود را خدای ماگا می‌نامد، واقعا چقدر دوام خواهد آورد؟ شاید کمتر از آنچه او تصور می‌کند.