نشریه آمریکایی هیل: زوال ترامپ یک وضعیت اضطراری است، چرا کنگره آن را اینگونه تلقی نمیکند؟
منتقدان دونالد ترامپ میگویند رفتارهای اخیر او، از اظهارات بیربط و تکانشی تا ژستهای خودبزرگبینانه و تهدیدهای افراطی، نشانههایی نگرانکننده از افت توان ذهنی رئیسجمهوری آمریکاست؛ نگرانیای که به باور آنان دیگر با بیانیه و هشدار نمادین مهار نمیشود و نیازمند سازوکاری عملی برای دسترسی نهادهای مسئول به ارزیابی واقعی وضعیت جسمی و روانی اوست.
دونالد ترامپ روزبهروز نشانههای آشکار زوال را بروز میدهد: او خیالبافی میکند، قضاوت ضعیفی دارد و کنترل تکانههایش را از دست داده است. حتی پیش از تهدید به نسلکشی علیه ایران و انتشار تصویر خود در قامت مسیح، رفتارهایش نگران کننده بود. اکنون او مانند یک کودک ششساله صحبت میکند، از «غبار هستهای» میگوید و جملاتی بیربط مانند «ما همه قایقهای آبی آنها را هم شکست دادهایم» بر زبان میآورد. هرچند این رفتارها عجیب به نظر میرسند، اما هیچکدام خندهدار نیستند. ترامپ در ژوئن ۸۰ساله میشود و همه نشانههای زوال عقل را دارد، تراژدی که برای هیچکس آرزو نمیشود.
طرح نماینده دموکرات، جیمی راسکین، برای ایجاد «کمیسیون ظرفیت رئیس جمهور برای انجام اختیارات و وظایف دفتر» براساس متمم ۲۵ قانون اساسی، هرچند قابل احترام است، اما تنها یک قطعنامه نمادین به شمار میرود که شانسی برای تبدیل شدن به قانون ندارد. شرایط کنونی بسیار فراتر از مرحله پیامرسانی و آرزواندیشی است و نیاز به اقدامات عملی دارد. فضاهای عاطفی و خودنماییهای سیاسی، دیگر تجملی نیستند که بتوان از آنها استفاده کرد.
تشخیص قطعی یک بیماری بدون معاینه پزشکی ممکن نیست، اما وظیفه مردم عادی است که نشانههای هشداردهنده زوال عقل را در زندگی روزمره بشناسند. اگر پدربزرگ یا مادربزرگی چنین رفتاری داشت، بلافاصله برای مداخله پزشکی و ارزیابی جامع ذهنی و جسمی اقدام میشد. در سطح عملی، هیچکس به چنین فردی ماشین نمیسپرد، چه برسد به ناوگان پنجم نیروی دریایی. ترامپ به عنوان رئیس جمهور، قدرتمندترین ماشین نظامی تاریخ بشر را در اختیار دارد، اما با آن مثل یک اسباب بازی شخصی رفتار میکند و از قبل فتح بعدی خود را برنامه ریزی کرده است. تصمیمات شتابزده او آمریکا و جهان را در خطر واقعی قرار داده است.
تناسب ذهنی و جسمی رئیس جمهور به کل کشور مربوط میشود و دقیقا به همین دلیل متمم ۲۵ قانون اساسی وجود دارد. این به معنای عمومی شدن پرونده پزشکی ترامپ نیست، او همچنان حق حریم خصوصی دارد اما نمیتوان این اطلاعات را کاملا در اختیار شخصی او گذاشت. حتی وفادارترین حامیان ترامپ هم باور نمیکنند که او داوطلبانه خبر بدی درباره سلامت خود را به اشتراک بگذارد. به جای تمرکز بر رویاهای استیضاح و متمم ۲۵، باید راه حلهای عملی را دنبال کرد.
پیشنهاد مشخص این است که کنگره لایحهای تصویب کند که به «گروه هشت نفر» (شامل رئیس مجلس، رهبران اکثریت و اقلیت سنا، و روسای کمیتههای اطلاعاتی مجلس و سنا) دسترسی فوری و بدون سانسور به تمام سوابق پزشکی ترامپ بدهد. این افراد در حال حاضر به فوق سریترین اطلاعات طبقهبندی شده آمریکا دسترسی دارند و میدانند چگونه راز نگه دارند. این مسئله فقط مربوط به ترامپ نیست، بلکه به طور کلی به ریاست جمهوری مربوط میشود. دو رئیس جمهور هشتادساله پشت سر هم نشان میدهد که این یک مسئله دوحزبی است. دو سال پیش، خود جمهوری خواهان برای چنین شفافیتی فریاد میزدند.
شفافیت ابتداییترین ابزار توازن و نظارت است. اگر رئیس جمهور مشکل جدی سلامتی دارد، باید کسی در کنگره از آن مطلع باشد. حتی اگر آن اطلاعات به کار گرفته نشود، همین دسترسی کاخ سفید را مجبور میکند به مشکلات سلامتی رسیدگی کند، نه اینکه تظاهر کند وجود ندارند. تجربه قانون شفافیت، پروندههای اپستین نشان داد که رای به شفافیت با ۴۲۷ رای موافق در برابر یک رای مخالف، هیچ عواقب منفی برای جمهوری خواهان نداشته است. حتی اگر کسی باور داشته باشد که ترامپ الان سالم است، در آستانه ۸۰ سالگی، تناسب ذهنی او طی دو سال و هشت ماه و ۲۷ روز آینده بهبود نخواهد یافت، باید کاری کرد.