چرا ضدجنگ‌های آمریکا در برابر بحران ایران سکوت کرده‌اند؟

به گزارش وب‌سایت تحلیلی «رسپانسیبل استیتکرفت»، جک هانتر در یادداشتی با عنوان «آیا مهارگرهای ماگا این بار در قبال ایران عقب نشسته‌اند؟» از سکوت نگران‌کننده چهره‌های جریان راست‌گرا در برابر خطر جنگ با ایران پرده برداشته است. در حالی که سناتور رند پال صراحتاً اعلام کرده «نمی‌توان یک رژیم را با بمباران به آزادی رساند» و توماس مَسی، نماینده کنگره، خواستار الزام رأی‌گیری برای هرگونه اقدام نظامی شده است، انفعال سایر چهره‌های جنبش «ماگا» فضا را برای تندروها باز گذاشته است. به گفته هانتر، چهره‌هایی چون کرت میلز، بنیاد نئومحافظه‌کار اف‌دی‌دی (FDD) را به نگارش سیاست‌های جنگ‌طلبانه ترامپ متهم می‌کنند و دیو اسمیتِ کمدین نیز هشدار می‌دهد هرکس از جنگ با ایران سخن گفت، باید به چشم یک «دشمن» دیده شود؛ با این حال، این صداهای ضدجنگ در اقلیت مطلق قرار دارند.

به گزارش چند ثانیه، در نقطه مقابل این اقلیت مخالف، ماشین تبلیغاتی راست‌گرایان با تمام قوا برای توجیه درگیری نظامی به کار افتاده است. هرچند کارشناسان مؤسسه کاتو و استراتژیست‌هایی نظیر داگ مک‌گرگور با افزایش حضور نظامی آمریکا در خاورمیانه مخالف‌اند، اما تریبون‌های اصلی در تسلط جنگ‌طلبان است. هانتر یادآوری می‌کند چهره‌های رسانه‌ای مانند استیو بنن که پیش‌تر بمباران تهران را «دیوانگی» خوانده بودند، اکنون مواضعی منفعلانه دارند. تاکر کارلسن نیز که پیش از عملیات «چکش نیمه‌شب» ترامپ، جنگ با ایران را «توهین به رأی‌دهندگان» دانسته بود، امروز در برابر استقرار بی‌سابقه تجهیزات نظامی آمریکا از سال ۲۰۰۳ تاکنون، بسیار کم‌صدا شده است. او اخیراً تنها به این جمله بسنده کرده که ایران را تهدیدی قریب‌الوقوع نمی‌داند و معیار حمایتش از هر حمله‌ای، صرفاً «ثروتمندتر شدن آمریکا» است.

دلیل اصلی این سکوت سنگین، هزینه گزاف ایستادگی در برابر دونالد ترامپ است. رئیس‌جمهوری آمریکا با حذف درون‌حزبی مارجری تیلر گرین، حمایت مالی از رقیب توماس مَسی و تحقیر رند پال با القابی چون «احمق» و «بازنده»، به حامیانش نشان داده که هیچ مخالفتی را برنمی‌تابد. در این خلأ، تندروهایی مانند سناتور لیندسی گراهام و مجریان فاکس‌نیوز نظیر مارک لوین و شان هنیتی، آزادانه بر طبل تغییر رژیم و نابودی توان موشکی ایران می‌کوبند. 

هانتر در کنار اشاره به تزریق پول از سوی اسرائیل به اینفلوئنسرهای آمریکایی، از غیبت چهره‌هایی چون چارلی کرک و مت گیتس انتقاد می‌کند؛ ستون‌های جریان «اول آمریکا» که اکنون خاموش‌اند یا صرفاً با جمله «دلم برای چارلی تنگ شده» یاد می‌شوند. نویسنده نتیجه می‌گیرد ترامپ دیگر «تقریباً هیچ‌وقت» به مهارگرهای ماگا گوش نمی‌دهد؛ رویکردی که واشنگتن را بدون بحث جدی عمومی به لبه پرتگاه جنگ کشانده است.