بعضیها با روانشناسی آرام نمیشوند؛ مضطربتر میشوند!
شبکههای اجتماعی روانشناسی را وارد زندگی روزمره کردهاند. کافی است چند دقیقه درباره اضطراب، افسردگی یا تروما جستوجو کنی تا پشت سر هم با محتواهایی روبهرو شوی که رفتارهای آشنا را به اختلالهای روانی ربط میدهند.
به گزارش گروه هنر و زندگی چندثانیه آنلاین: یک ویدئو میبینی که میگوید اگر از جمع فرار میکنی، اضطراب اجتماعی داری. ویدئوی بعدی میگوید اگر زیاد میخوابی، افسردهای. چند اسکرول بعد هم ممکن است خودت را دچار تروما، اختلال دلبستگی یا خودشیفتگی پنهان بدانی!
شبکههای اجتماعی روانشناسی را وارد زندگی روزمره کردهاند. کافی است چند دقیقه درباره اضطراب، افسردگی یا تروما جستوجو کنی تا پشت سر هم با محتواهایی روبهرو شوی که رفتارهای آشنا را به اختلالهای روانی ربط میدهند.
این محتواها گاهی آگاهیبخشاند و میتوانند کسی را که مدتها با یک مشکل درگیر بوده، به سمت دریافت کمک حرفهای هدایت کنند. اما وقتی یک نشانه، جدا از مجموعه علائم و بدون توجه به شدت، مدت و شرایط زندگی بررسی شود، خودتشخیصی شروع میشود.
«گاهی حوصله جمع را ندارم» میشود «من اضطراب اجتماعی دارم».
«مدتی است انرژی ندارم» میشود «من افسردهام».
«از یک رابطه آسیب دیدهام» میشود «من تروما دارم».
الگوریتم هم این چرخه را تقویت میکند. یک بار درباره حمله پانیک جستوجو میکنی، محتوای مشابه بیشتری میبینی؛ بعد تروما، دلبستگی، خودشیفتگی، ADHD و اختلالهای دیگر هم پشت سر هم ظاهر میشوند. کمکم ممکن است احساس کنی فهرست بلندبالایی از مشکلات روانی داری، در حالی که بخشی از این تصویر نتیجه همان محتوایی است که بیشتر دیدهای.
دانستن اسم یک مشکل میتواند به شناخت بهتر کمک کند؛ اما وقتی اسم جای فهمیدن را بگیرد، خودش به منبع اضطراب تبدیل میشود.
یک ویدئوی ۶۰ ثانیهای نمیتواند سابقه، شدت و تداوم علائم یا تأثیر آنها بر زندگی فرد را بررسی کند.همه احساسات تشخیص نمیخواهند؛ بعضیهایشان فقط باید درست فهمیده شوند.