ترس از سکوت: کسانی که همیشه باید تلویزیون یا موزیکشان روشن باشد

نیلوفر موسوی در چندثانیه نوشت:

شاید شما هم عادت داشته باشید که همیشه صدای موسیقی در گوشتان بپیچد یا تلویزیون بدون درنظر گرفتن محتوای خاص روشن باشد. پس خانه‌ی شما هم جزو آن دسته از خانه‌هاست که هیچ‌وقت ساکت نیستند!
برای خیلی‌ها، سکوت معنی آشکارش بی صدایی نیست، بلکه یک جور هشدارِ قرمز است. سکوت یعنی روبه‌رو شدن با فکرها، خاطره‌ها و دل‌نگرانی‌هایی که تا وقتی مجری اخبار چیزی می‌گوید یا آهنگی در گوش می‌پیچد، می‌شود ازشان فرار کرد.

روان‌شناس‌ها می‌گویند این عادت که همیشه باید چیزی روشن باشد تا صدایی فضا را پر کند، اغلب با اضطراب و ترس از تنها ماندن گره خورده است؛ همان اتوفوبیا یا اضطراب تنهایی که باعث می‌شود بعضی‌ها به محض رسیدن به خانه، بدون درآوردن کفش، تلویزیون یا موزیک را روشن کنند تا سکوتِ خانه را خفه کنند.

برای این آدم‌ها، سکوت مثل اتاق تاریکی است که معلوم نیست در آن چه کمین کرده؛ پس ترجیح می‌دهند با سر و صدایی کنترل‌پذیر، از آن فاصله بگیرند.

نیم‌نگاهی به پژوهش‌ها می‌گوید مغز، برای ترمیم و کاهش هورمون استرس، به دوره‌هایی از سکوت نیاز دارد و سر و صدای دائمی می‌تواند تمرکز، خواب و خلق را به‌هم بریزد. اما در عمل، خیلی‌ها حاضرند این هزینه را بدهند تا با خودشان تنها نشوند.
«ترس از سکوت» بیشتر از آن‌که درباره گوش باشد، درباره دل است؛ دلی که نمی‌خواهد صدایش را در اتاقی کاملاً ساکت بشنود، پس به دستگاه‌های صوتی متوسل می‌شود تا از فکروخیال رها شود.