پیامبر فقط به شمشیر تکیه داشت یا تدبیر هم می‌کرد؟ | اسلام دین جنگ است؟

 جلال رفیع در روزنامه اطلاعات نوشت:

سیره محمدی، جنگیدن هم داشته است. جنگ بدر، احد و خندق، مشهورتر از آن است که کسی بتواند در لابه‌لای صفحات تاریخ پنهانشان کند. مسلمانان در صحنه جنگ، هم کشته‌اند و هم کشته داده‌اند. هم اسیر شده‌اند و هم اسیر گرفته‌اند.

نیمی از واقعیت را آشکار کردن اگر در این لباس، نیمی دیگر از واقعیت پوشیده و پنهان بماند نه تنها کمتر از دروغ گفتن و دغل کردن نیست، که بدتر از آن است.

شمشیر علی بدون شک به اسلام خدمت کرد و اگر شمشیر علی نبود، سرنوشت اسلام سرنوشت دیگری بود، «اما» نه این که شمشیر علی رفت بالای سر کسی ایستاد و گفت یا باید مسلمان بشوی یا گردنت را می‌زنم.

حرفی را که یک جنبه‌اش درست است، به گونه‌ای تعبیر می‌کنیم که اسلحه به دست دشمن می‌دهیم. مثل این که برخی می‌گویند اسلام با دو چیز پیش رفت، با مال خدیجه و شمشیر علی. یعنی با زر و زور. اگر دینی با زر و زور پیش برود، آن چه دینی می‌تواند باشد؟

با مهاجمان جنگجو باید جنگید. این درست است. اما شمشیر به جای خودش و تدبیر هم به جای خودش. چه بسا بتوان گفت: شمشیر فقط به جای خودش، ولی تدبیر در همه جا لازم بوده است. سیره نبوی و اخلاق محمدی اگر غیر از این بود، دین اسلام چنین دامنه‌ای نمی‌یافت.